فرمود: «اذا أَكَلَ أَحَدُكُمْ طَعاماً فَلْيَقُلْ اللّهُمَّ بارِكْ لَنا فِيْهِ وَ أَطْعِمْنا خَيْراً مِنْهُ، وَ اذا شَرِبَ لَبَناً فَلْيَقُلْ اللّهُمَّ بارِكْ لَنا فِيْهِ وَزِدْنا مِنْهُ، فَانِّى لا أَعَلَمُ شَيْئاً أَنْفَعُ فِى الطَّعامِ وَ الشَّرابِ مِنْهُ». «هنگامى كه يكى از شما غذائى مى‌خورد، بگويد: خداوندا، ما را در آن بركت عطا كن و بهتر از آن را روزى ما فرما، اما هنگامى كه شير مى‌نوشد بگويد: خداوندا، ما را بركت در آن عطا كن و بيشتر روزى ده، چرا كه من چيزى از غذاها و نوشيدنى‌ها را مفيدتر از شير نمى‌دانم.» [١]

سپس به دومين فايده چهارپايان پرداخته؛ در يك جمله كوتاه و سربسته مى‌فرمايد: «براى شما در آن منافع بسيارى است» وَلَكُمْ فِيْها مَنافِعُ كَثِيْرَةٌ

اين تعبير ممكن است اشاره به پشم و كرك و موى چهارپايان باشد كه هميشه انواع لباس‌ها و پوشش‌ها و فرش‌ها را از آن تهيه مى‌كنند، و همچنين اشاره به پوست و روده و چرم و استخوان و شاخ آنها است كه وسائل مختلف زندگى از آن تهيه مى‌شود؛ حتى مدفوع آنها براى پرورش درختان و تقويت زراعت و گياهان مورد استفاده است.

در سومين مرحله به فايده ديگر اشاره كرده؛ مى‌فرمايد: «و از آنها مى‌خوريد» وَ مِنْها تَأْكُلُوْنَ‌

با تمام زيان‌هايى كه جمعى از غذاشناسان براى گوشت ذكر كرده‌اند، و با تمام ايراداتى كه از نظر طبّى و اخلاقى و غير آن بر گوشتخواران جهان گرفته‌اند، بسيارى را عقيده بر اين است كه مصرف گوشت به مقدار كم، نه تنها مضر نيست؛ بلكه براى بدن انسان لازم است، و تجربه‌اى كه در افراد گياهخوار شده نيز نشان مى‌دهد كه آنها گرفتار اختلالات و كمبودهايى مى‌شوند و رنگ پريده چهره آنها نشان اين كمبودها است، اين به خاطر آن است كه در گوشت و پروتئين پاره‌اى از مواد حياتى است كه در هيچيك از گياهان پيدا نمى‌شود، و اهميّت دادن قرآن به اين مسأله نيز حاكى از همين معنى است.

ولى بدون شك افراط در گوشت خوارى هم از نظر اسلام مذموم است، و

[١]. «روح‌البيان»، جلد ٥، صفحه ٤٨.