پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٣ - اشاره

٣- نشانه‌هاى او در عالم حيات‌

اشاره‌

پديده حيات و زندگى تا آنجا كه مى‌دانيم از پيچيده‌ترين پديده‌هاى اين جهان است. پديده‌اى است كه عقل‌هاى همه دانشمندان در آن حيران مانده، و هزاران سال است كه متفكّران روى آن انديشه مى‌كنند ولى هنوز اين معمّا گشود نشده است.

چه عاملى سبب شده كه موجودات بى‌جان با يك جهش عجيب، در مرحله حيات و زندگى گام بگذارند، تغذيه داشته باشند، نمو كنند، توليد مثل نمايند؟!

ممكن است انسان يك ابزار بسيار پيچيده (مانند مغزهاى الكترونيكى فوق‌العاده پيشرفته) بعد از قرن‌ها تجربه بسازد؛ كه آن نيز به نوبه خود دليل بر وسعت علم و دانش پديد آورندگان آن است. ولى اين دستگاه بسيار ظريف و پيچيده هرگز نمو نمى‌كند، شكستگى‌ها و عيوب خود را ترميم و درمان نمى‌نمايد، و به طريق اولى هرگز توليد مثل ندارد.

ولى موجودات زنده، علاوه بر ساختمان فوق‌العاده ظريف و پيچيده و حيرت‌انگيز، تمام اين كارها و كارهاى فراوان ديگرى را انجام مى‌دهند كه مختصر مطالعه در وضع آنها، نشانه روشن و دليل آشكار بر علم و قدرت بى‌انتهاى آفريننده آنها است.

قرآن در مسأله اثبات وجود خداوند، و نفى هرگونه شريك و همتا، روى موضوع حيات و مرگ در آيات مختلف تكيه كرده است؛ و از آن با اهميّت زياد ياد نموده، و به راستى چنين است.

اكنون با اين اشاره به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١- انَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى‌ يُخْرِجُ الْحَىَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ مُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحىِّ ذلِكُمُ اللهُ فَأَنَّى تَؤْفَكُوْنَ‌ [١]

[١]. سوره انعام، آيه ٩٥.