پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٢ - شرح مفردات

دانشمندان مى‌گويند: عسل به خاطر داشتن ويتامين‌ها و دياستاز و اسيد فورميك يك مادّه زنده است. عسل داراى ويتامين‌هاى ششگانه آ، ب، ث، د، كا و اى، و داراى مواد معدنى پتاسيم، آهن، فسفر، سرب، منگنز، آلومينيوم، مس، سولفور، سديم و مواد مختلف ديگر است و نيز داراى انواع مختلف اسيدها است. [١]

مى‌دانيم هريك از اين مواد حياتى نقش عمده‌اى در زندگى انسان دارد و به همين دليل عسل داراى خواص زير است:

عسل در خونسازى مؤثّر است.

عسل براى رفع خستگى و فشردگى عضلات اثر خوبى دارد.

عسل از ايجاد عفونت در معده و روده جلوگيرى مى‌كند.

عسل براى زنان باردار سبب مى‌شود نوزادانشان داراى شبكه عصبى قوى باشد.

عسل براى كسانى كه دستگاه گوارش ضعيفى دارند؛ مفيد است.

عسل يك ترميم كننده قوى محسوب مى‌شود.

عسل در تقويت قلب مؤثر است.

عسل در سالخوردگان نيروى قابل توجهى به وجود مى‌آورد.

عسل در درمان معده و زخم اثنا عشر عامل مؤثرى شناخته شده.

عسل براى درمان آسم (تنگى نفس) نافع است.

عسل در بيمارى‌هاى ريوى كمك كننده خوبى است.

عسل به عنوان داروى معالج رماتيسم، نقصان قوه نمو عضلات، و ناراحتى‌هاى عصبى، شناخته شده است.

عسل به خاطر خاصّيت ميكروب كشى‌اش براى مبتلايان به اسهال مفيد است.

از عسل داروهايى مى‌سازند كه براى لطافت و زيبائى پوست و برطرف ساختن چين و چروك‌ها مؤثّر است.

با عسل داروئى مى‌سازند كه ورم دهان را تسكين مى‌دهد و نفس را معطّر

[١]. اوّلين دانشگاه، جلد ٥، صفحه ١٢٩ (با كمى تلخيص).