پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٤ - نتيجه

ستونى است ولى شما آن را نمى‌بينيد.» [١]

همين معنى تحت عنوان‌ «عَمُودٌ مِنْ نُوْرٍ»: «ستونى از نور» در حديث جالب ديگرى از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل شده است؛ آنجا كه مى‌فرمايد:

«هذِهِ النُّجُومُ الَّتى فِى السَّماءِ مَدائِنُ مِثْلُ الْمَدائِنِ الَّتِى فِى اْلأَرْضِ مَرْبُوطَةٌ كُلُّ مَدِيْنَةٍ الى‌ عَمُودٍ مِنْ نُوْرٍ»: «اين ستارگانى كه در آسمان‌اند، شهرهايى همچون شهرهاى روى زمين‌اند، كه هر شهرى از آن با شهرى ديگر با ستونى از نور، مربوط است.» [٢]

جالب اينكه در تفاسير قدماء و پيشينيان- كه قانون جاذبه و دافعه نيز مشخّص نبوده- جمعى آيه را همانگونه كه در بالا ذكر كرديم، تفسير كرده‌اند؛ كه مضمون آيه وجود ستون نامرئى براى آسمان‌ها است، هرچند بعضى از اين ستون نامرئى به قدرت خدا، تعبير كرده‌اند. [٣]

به هر حال، اين يكى از نشانه‌هاى بزرگ خداوند است كه با اين ستون‌هاى نيرومند نامرئى و نظاماتى كه بر قانون جاذبه و دافعه حكمفرما است؛ كرات آسمانى را برپا داشته، كه اگر كمترين تغييرى در اين موازنه پيدا شود، و تعادل آنها به هم بخورد، يا با شدّت به يكديگر، برخورد مى‌كنند و متلاشى مى‌شوند، و يا به كلّى، دور مى‌شوند و رابطه آنها از هم گسسته مى‌شود.

نتيجه:

گرچه آيات مربوط به آفرينش آسمان‌ها و زمين در قرآن مجيد منحصر به آنچه در بالا آورديم نيست؛ و اگر بنا شود به عنوان يك موضوع مستقل تحت عنوان: (آسمان و زمين در قرآن مجيد) بحث شود كتاب مستقلى را تشكيل‌

[١]. تفسير برهان، جلد ٢، صفحه ٢٧٨.

[٢]. بحارالانوار، جلد ٥٥، صفحه ٩١.

[٣]. مجمع البيان، جلد ٥، صفحه ٢٧٤، روح‌المعانى، جلد ١٣، صفحه ٧٨ و فخررازى، جلد ١٨، صفحه ٢٣٢، قرطبى، جلد ٥، صفحه ٣٥٠٨.