پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٦ - روح اجتماعى بشر يكى از بزرگترين مواهب الهى

نزديك به هم كه هر كدام با تعبير «وِ من آياته» شروع مى‌شود بخشى از نشانه‌هاى عظمت خدا را در عالم هستى با لحنى گيرا و جذّاب و آهنگى لطيف و دلپذير بيان كرده است كه نخستين آيه مورد بحث يكى از آنها است.

در اين آيه، به نخستين سنگر زير بناى جامعه بشرى، يعنى واحد خانواده و علقه و رابطه روحى حاكم بر آن اشاره كرده؛ مى‌فرمايد: «يكى از نشانه‌هاى او اين است كه همسرانى از جنس خودتان براى شما آفريد تا در كنار آنها آرامش بيابيد»: وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسكُنُوا الَيْها

جالب اينكه: در اينجا هدف زندگى زناشوئى را مسأله بقاى نسل نمى‌شمرد؛ بلكه به دست آوردن آرامش، ذكر مى‌كند. آرامشى كه از زندگى زناشوئى به دست مى‌آيد، به خاطر آن است كه اين دو جنس مكمّل با يكديگر، و مايه شكوفائى و نجات و پرورش يكديگر مى‌باشند، به گونه‌اى كه هريك از آن دو، بدون ديگرى ناقص است، و از اين طريق تكامل خويش را باز مى‌يابد.

اين آرامش و سكونت، منحصر به جنبه جسمانى نيست؛ بلكه جنبه روحانى آن، مهم‌تر و قوى‌تر است.

ناآرامى‌هاى روانى و عدم تعادل روحى، و بيمارى‌هاى گوناگونى كه بر اثر ترك ازدواج و زندگى توأم با تجرّد، براى انسان حاصل مى‌شود؛ شاهد گوياى اين معنى است.

سپس مى‌افزايد: «و خداوند در ميان شما مؤدت و رحمت آفريد»: وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً

همان مودّت و رحمتى كه در حقيقت چسب و ملاط و حلقه اتصال و ارتباط در ميان افراد، محسوب مى‌شود؛ و افراد پراكنده و دور افتاده را به هم پيوند مى‌دهد، و از آن اجتماعى قدرتمند مى‌سازد، همانگونه كه ملاطها، قطعات سنگى و آجر را به هم پيوسته و از آن ساختمانى عظيم و پرشكوه برپا مى‌كند.

جالب اينكه: در پايان آيه، دگر بار روى اين نكته توحيدى تكيه كرده؛