پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٥ - پديده اسرارآميز باد و باران

مى‌گيرد؟ و يا بارور ساختن قطعات ابر و به هم پيوستن آنها است.

از آنجا كه در ادامه آيه مى‌فرمايد فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءاً فَأَسْقَيْنا كُمُوْهُ‌ «ما از آسمان آبى فرستاديم و شما را با آب سيراب كرديم» معنى دوّم مناسب‌تر به نظر مى‌رسد؛ هرچند استفاده هر دو معنى با هم نيز امكان دارد.

به هر حال تعبير فوق، تعبير بسيار جالبى است كه قطعات ابر را به مادران و پدرانى تشبيه كرده كه به كمك بادها و پادرميانى آنها آميزش مى‌كنند؛ و باردار شده، سپس وضع حمل مى‌كند، و نوزاد خود يعنى دانه‌هاى باران را بر زمين مى‌نهد!

در پايان آيه اشاره سربسته‌اى به مخازن آب‌هاى زير زمينى كه ذخائر الهى براى انسان‌ها است كرده؛ مى‌فرمايد: «شما هرگز توانائى حفظ و ذخيره كردن آب باران را نداريد» وَ ما أنْتُمْ لَهُ بِخازِنِيْنَ‌

اين ما هستيم كه به قشرهاى زمين دستور داده‌ايم آب باران را بعد از نزول‌اش تصفيه كرده، در خود ذخيره و نگاهدارى نمايند. گاهى چاه‌ها و قنات‌هاى امروز شما از ذخائر آبى است كه هزاران سال قبل در اعماق زمين براى شما ذخيره شده، بى‌آنكه آلوده و خراب شود.

گاه نيز آنها را از طريق منجمد ساختن در قلّه كوه‌ها به صورت برف و يخ ذخيره مى‌كنيم تا تدريجاً آب شوند، و شما و حيوانات شما، سرزمين‌هاى زراعتى شما را آبيارى كنند؛ و چه بسا آبى كه امروز از قلّه فلان كوه سرازير مى‌شود، ذخيره هزاران سال قبل است!

در نهمين آيه علاوه بر اشاره به نزول باران از آسمان، به مسأله پيدايش چشمه‌ها اشاره كرده؛ مى‌فرمايد: «آيا نديدى خداوند از آسمان آبى فرستاد سپس آن را به صورت چشمه‌هايى در زمين وارد نمود»؟! ألَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهِ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءاً فَسَلَكَهُ يَنابِيْعَ‌

«يَنابِيْع» جمع‌ «يَنْبوع» به معنى چشمه است؛ و در اصل از مادّه‌ «نَبْع» به معنى جوشش آب از زمين گرفته شده است. البته پيدايش چشمه‌ها در زمين كه انسان‌