پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٠ - 1- معمّاى بزرگ حيات

وجود خدا را نمى‌پذيرند (در حقيقت آنها در نامگذارى اشتباه مى‌كنند نه در اصل وجود خدا) چرا كه اين آفرينش او است، و اگر گمان مى‌كنند كه طبيعت اين افعال را بدون علم و اراده انجام مى‌دهد، و در عين حال اعمالش كاملًا بر طبق صواب و حكمت است، معلوم مى‌شود اينها فعل آفريدگار حكيمى است، و آنچه را آنها طبيعت نام نهاده‌اند همان قوانين و سنّت‌هاى الهى در خلقت او است كه بر طبق اراده‌اش جريان دارد.» [١]

اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌فرمايد: «وَلَو اجْتَمَعَ جَميْعُ حَيَوانِها مِنْ طَيْرِها وَ بَهائِمِها ... وَ أَجْناسِها وَ مُتَبلِّدَةِ أُمَمِها، وَاكْياسِها، عَلَى‌ احْداثِ بَعُوْضَةٍ ما قَدَرَتْ عَلى‌ احْداثِها، وَلا عَرَفَتْ كَيْفَ السَّبِيْلُ الى ايْجادِها، وَلَتحَيَّرَتْ عُقُوْلُها فى عِلْمِ ذلِكَ»: «اگر همه موجودات زنده جهان، اعم از پرندگان و چهار پايان ... و تمامى انواع گوناگون جانداران، اعم از آنها كه كم هوش‌اند و آنها كه زيرك و باهوش‌اند، همگى گرد آيند هرگز قدرت بر ايجاد پشه‌اى را ندارند؛ هيچگاه طريق ايجاد آن را نتوانند شناخت، و عقول آنها در راه يافتن به اسرار آفرينش اين موجود حيران مى‌ماند.» [٢]

[١]. بحارالانوار، جلد ٣، صفحه ١٦٧.

[٢]. نهج‌البلاغه، خطبه ١٨٦.