پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧ - عالم اسرارآميز جنين

تعبير به‌ «احسن الخالقين» «بهترين خالق‌ها» با اينكه خالقى غير از خدا وجود ندارد؛ از اين نظر است كه واژه‌ «خلق» تنها به معنى ايجاد بعد از عدم نيست؛ بلكه در معانى ديگرى مانند: اندازه‌گيرى و صنعت و دادن اشكال جديد به اشياء موجود جهان نيز اطلاق مى‌شود؛ و مسلّم است كه انسان مى‌تواند با نيروى خداداد تغييرات زيادى در مواد مختلف اين جهان ايجاد كند. از آهن و فولاد، ابزارها، يا كارخانه‌اى بسازد، يا از مصالح ساختمانى بناى باشكوهى با اندازه‌گيرى‌هاى مختلف احداث نمايد.

بنابراين خلق كردن مفهوم وسيعى دارد كه اين امور را در بر مى‌گيرد؛ و لذا قرآن مجيد از قول حضرت مسيح عليه السلام چنين نقل مى‌كند: انِّى أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الْطِّيْنِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَانْفُخُ فِيْهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِاذْنِ اللَّهِ‌: «من از گل چيزى به شكل پرنده خلق مى‌كنم، سپس در آن مى‌دمم، و به فرمان خدا پرنده‌اى مى‌شود.» [١]

البته خالق حقيقى يعنى آن كس كه مادّه و صورت را ايجاد مى‌كند، و تمام قدرت‌ها و خواصّ اشياء به او باز مى‌گردد، فقط خدا است؛ و كار خالق‌هاى ديگر كه خالق‌هاى مجازى هستند همان تغيير شكل دادن و مونتاژ كردن مواد است.

دوّمين آيه مورد بحث، نخست به مرحله آغاز پيدايش انسان، يعنى آن زمان كه قطره آب ناچيزى به نام منى بود، اشاره كرده؛ و بعد از آن فقط مرحله علقه را از مراحل تطوّر جنين بيان مى‌دارد، و مراحل ديگر را تحت عنوان‌ فَخَلَقَ فَسَوّى‌ «خداوند آفريد و نظام بخشيد» كه تعبير بسيار جامعى است ذكر مى‌كند، و مخصوصاً روى تولّد جنس مذكّر و مؤنث كه يكى از پيچيده‌ترين پديده‌هاى مربوط به جنين‌شناسى است تكيه مى‌كند فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ اْلأُنْثَى‌

«سَوَّى» از ماده‌ «تَسْوِية» به معنى صاف كردن و نظام بخشيدن است. بعضى آن‌

[١]. سوره آل‌عمران، آيه ٤٩.