پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٦ - در عالم حيوانات چه خبر است؟

به هر حال، در اين آيه، آفرينش ازواج از يك سو، و آفرينش چهارپايان براى سوارى از سوى ديگر، به عنوان نشانه‌هايى از وجود مقدّس خداوند شمرده شده است.

نظام دقيقى كه بر توليد مثل موجودات زنده و حيوانات، حاكم است؛ نظام بسيار پيچيده و عجيبى است. چه عواملى سبب مى‌شود كه جنينى در رحم مادر، مذكّر يا مؤنّث مى‌شود؟ و چه عواملى سبب مى‌شود كه تعادل ميان جنس نر و مادّه برقرار گردد؟ چه عواملى آنها را به سوى يكديگر جذب مى‌كند، تا مقدّمات بارورى حاصل شود؟ و چه عواملى در دوران پر فراز و نشيب زندگى جنينى، آنها را هدايت و تكميل مى‌نمايد؟

اگر درست بينديشيم، در هر گامى در اين راه طولانى آيات عظيمى از خدا به چشم مى‌خورد، همچنين در مورد رام شدن حيوانات براى سوارى.

سپس از تسخير اين حيوانات نيرومند و قوى پيكر در برابر انسان سخن به ميان آورده؛ مى‌فرمايد: «هدف اين بوده است كه به راحتى بر پشت اين چهار پايان سوار شويد، سپس نعمت پروردگارتان را به خاطر آوريد و بگوئيد: پاك و منزه است خدائى كه اينها را مسخره ما ساخت، وگرنه ما توانائى آن را نداشتيم»:

لِتَسْتَوُوا عَلى‌ ظُهُوْرِهِ ثُمَّ تَذْكُروُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ اذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَ تَقُوْلُوا سُبْحانَ الَّذِىْ سَخَّرَلَنا هذا وَ ما كُنّا لَهُ مُقْرِنيْنَ‌

درست است كه ما به خاطر عادات روزانه اين مسأله را ساده مى‌انگاريم كه قافله‌هاى عظيمى از شتران و اسب‌ها، و حتى حيواناتى بزرگ‌تر مانند: فيل‌ها، مسخّر فرمان يك كودك ضعيف انسان هستند، و گاه افسار قطارى از آنها را به كودكى مى‌سپارند و به هر سو بخواهد مى‌برد. ولى در حقيقت اين يك مسأله ساده نيست، اگر كمترين حال تمرد و پرخاشگرى در يكى از آنها بود به هيچوجه به درد سوارى نمى‌خورد؛ بلكه نگهدارى آنها در محيط زندگى انسان كار خطرناكى بود.

ما هرگز نمى‌توانيم يك باز شكارى پرخاشگر، و يا حتى يك گربه‌