پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧ - شكر منعم نردبان معرفة اللَّه

است كه سرانجام آنها را به محبت خالق و معرفت اللَّه و اطاعت اوامرش دعوت مى‌كند.

البته اين منافات با فطرى بودن قسمتى از علوم انسان ندارد؛ چرا كه به هنگام تولّد، معلومات فطرى به صورت استعداد و قابليت در سرشت انسان است و جنبه فعليّت ندارد؛ و بعداً بارور مى‌شود.

دومين آيه به سه نعمت ديگر از نعمت‌هاى الهى كه همه مربوط به تسخير درياها است اشاره كرده و آن را انگيزه‌اى براى بهره‌گيرى از فضل خدا و شكرگزارى او مى‌شمرد.

نخست مواد گوشتى است كه از دريا تهيه مى‌شود. تعبير به‌ لَحْماً طَرِيّاً «گوشت تازه» گوشتى كه انسان هرگز زحمت پرورش آن را نكشيده؛ و تنها دست قدرت الهى آن را در دل درياها پرورش داده، و رايگان در اختيار او نهاده، نعمت بزرگى محسوب مى‌شود. مخصوصاً در عصر و زمانى كه گوشت‌هاى كهنه فراوان بود؛ و ناچار بودند گوشت را به وسيله نمك يا سرخ كردن و خشك نمودن در مقابل آفتاب تا مدتى نگهدارى كنند. اين گوشت‌ها براى مسافران سرچشمه بسيارى از بيمارى‌ها و مسموميّت‌ها مى‌شد؛ در حالى كه در سفر دريا و سفرهاى ساحلى به راحتى از گوشت تازه استفاده مى‌كردند.

بعد به موارد زينتى كه از دل درياها استخراج مى‌شود؛ و مورد استفاده انسان‌ها قرار مى‌گيرد اشاره مى‌كند؛ و مى‌فرمايد: «از آن وسائل زمينى استخراج كرده و مى‌پوشيد»: وَ تَسْتَخْرِجُوا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها

يعنى خداوند از ضرورى‌ترين مواد غذايى گرفته تا وسائلى كه صرفاً جنبه تزئينى دارد در اختيار شما قرار داده است.

در مرحله آخر به يكى ديگر از بركات درياها كه هميشه حتى امروز نقش بسيار مؤثّرى در زندگى انسان‌ها داشته، اشاره مى‌كند. و آن استفاده از دريا به عنوان يك مسير بزرگ و پهناور و سرتاسرى براى حمل و نقل انواع متاع‌هاى‌