پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٩ - بر اين خوان نعمت چه دشمن چه دوست؟

هزاران هزار ديگر جانشين آنها مى‌شوند؛ و مسأله معاد به صورت مستمر در همين دنيا وجود دارد، پس چه جاى تعجب كه در آخرت همه مردگان به زندگى جديدى باز گردند؟!

در سومين آيه كه در سلك آيات توحيد واقع شده و نشانه‌هاى مختلف او را در آسمان و زمين مى‌شمرد؛ باز روى سه مسأله تكيه شده است: آغاز آفرينش و بازگشت آن، و رزق و روزى‌هايى كه از آسمان و زمين به انسان مى‌رسد.

مى‌فرمايد: آيا معبودان شما بهترند يا كسى كه آفريشن را آغاز كرد و سپس آن را باز مى‌گرداند أَمَّنْ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهُ‌ [١] «و كسى كه در ميان اين آغاز و بازگشت شما را از آسمان و زمين روزى مى‌بخشد: وَ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ اْلأَرْضِ‌

در پايان مى‌افزايد: آيا با اين حال معبودى با خدا است؟!» أَأِلهٌ مَعَ اللَّهِ‌

بگو: من دليل بر الوهيت خدا را آوردم شما اگر راست مى‌گوئيد دليلتان را بياوريد! قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ انْ كُنْتُمْ صادِقِيْنَ‌

به تعبير ديگر: اينها بركاتى است كه از ذات پاك خداوند سرچشمه مى‌گيرد؛ امّا بت‌هاى فاقد همه چيز منشأ چه خير و بركتى هستند تا لايق عبوديت باشند؟»

تعبير به‌ «خَيْر» (بهتر) كه در اين آيه محذوف است و به قرينه آيات قبل روشن مى‌شود نه به خاطر اين است كه بت‌ها خير و فايده‌اى دارند كه در مقايسه با خداوند كمتر است؛ بلكه اين تعبير در مواردى كه هيچ خيرى در كار نيست نيز به كار مى‌رود. مثلًا گفته مى‌شود از فلان غذا بپرهيز تا سالم بمانى آيا تندرستى بهتر از بيمارى نيست؛ مسلّماً بيمارى فايده‌اى ندارد كه تندرستى بهتر از آن باشد. در قرآن مجيد نيز مى‌خوانيم‌ وَلَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍ‌:

[١]. اين جمله محذوفى دارد كه به قرينه آيات قبل (آيه ٥٩ همين سوره) روشن مى‌شود و درتقدير چنين است: «أمّن يبدأ الخلق ثم يعيده ... خير أم ما يشركون» «آيا خدائى كه آفرينش را آغاز كرد ... بهتر است يا معبودهاى آنها».