پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٥ - 1- پيدايش و فايده بادها

در هفتمين آيه تكيه بر ربوبيت خداوند مى‌كند؛ و مى‌گويد: شما به سراغ بت‌ها نرويد، بت‌ها پروردگار شما نيستند؛ «پروردگار شما كسى است كه كشتى را در دريا به سود شما با ملايمت و مداومت به حركت در مى‌آورد» رَبُّكُمُ الَّذِى يُزْجِى لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ

در اينجا به تعبير تازه‌اى برخورد مى‌كنيم: «يُزْجى» از مادّه‌ «ازجاء» به طورى كه در مصباح اللّغه آمده است به معنى راندن چيزى با ملايمت و نرمش است؛ و از مقائيس اللّغه استفاده مى‌شود كه به معنى راندن مداوم و مستمرى مى‌باشد؛ و اين دو نكته در حركت كشتى‌ها بر صفحه اقيانوس‌ها قابل توجّه است.

مخصوصاً در كشتى‌هاى بادبانى، معمولًا بادها با ملايمت و به طور مداوم كشتى‌ها را به نرمى و به طور مستمر به حركت در مى‌آورد.

اگر بادها داراى نوسان شديد بودند، و يا استمرار نداشتند؛ دائماً كشتى را با تكان‌هاى شديد و لرزه‌ها مواجه مى‌ساختند؛ و گاه نيز در وسط دريا متوقّف و سرگردان مى‌كردند. اين تعبير قرآن اسرار تازه‌اى از اين آيت الهى را نشان مى‌دهد.

به اين ترتيب از مجموع آيات فوق، فوائد مختلفى براى آفرينش درياها استفاده مى‌شود كه هر كدام آيتى از آيات او است. مخصوصاً حركت كشتى‌ها با آن نظام حساب شده بر صفحه اقيانوس‌ها.

هميشه اهمّيّت يك نعمت را در صورت فقدان آن بايد جستجو كرد. اگر درياها نبودند نه تنها قسمت مهم مال التّجاره‌ها كه از طرق آبى حمل مى‌شود راكد مى‌ماند، كه مقدار زيادى از مواد غذائى و صنعتى و زينتى نيز از ميان مى‌رفت؛ و از همه مهم‌تر، نه ابرى بر مى‌خواست، و نه بارانى مى‌باريد، و هواى خشك و سزان همه موجودات زنده را به نابودى مى‌كشانيد.