پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤١ - پديده اسرارآميز باد و باران

ساختمان‌ها را روى هم مى‌خوابانند؛ و انسان را با خود به آسمان مى‌برند و به نقاط ديگر پرتاب مى‌كنند!

دومين آيه نيز همين مطلب را با مختصر تفاوتى تعقيب مى‌كند. بادها را بشارتگران معرّفى كرده، و علاوه بر مسأله نزول باران به حركت كشتى‌ها به وسيله وزش منظّم بادها نيز اشاره مى‌كند؛ و در پايان مى‌افزايد: «هدف اين است كه از فضل خداوند برخوردار شويد، شايد شكر او را بجا آوريد»: وَلِتَبْتَعُوا مِنْ فَضْلِهِ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ‌.

جمله‌ وَلِيُذِيْقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ‌: «هدف آن است كه شما را از رحمتش بچشاند» ممكن است اشاره به ساير منافع بادها، مانند: تلقيح اشجار، و دفع عفونت‌ها، و تصفيه هوا، و غير آن باشد؛ همانگونه كه در تفسير الميزان نيز اشاره شده است. [١]

راستى هيچ نعمتى تا از انسان سلب نشود قدر آن معلوم نخواهد شد. اگر روزى اين بادها و نسيم‌ها متوقّف گردند؛ زندگى در بهترين باغ‌ها و بوستان‌ها از زندگى در سياهچال زندان بدتر است؛ و اگر در سلّولهاى زندان‌هاى انفرادى نسيمى بوزد ارزش فضاى باز به آن مى‌دهد.

حتى در سطح اقيانوس‌ها اگر بادها متوقّف گردد، و امواجى به وجود نيايد؛ زندگى بسيارى از جانداران دريائى به خاطر كمبود اكسيژن به خطر مى‌افتد، و درياها به باتلاق متعفّن وحشتناكى مبدّل خواهد شد!

باز همين معنى در سوّمين آيه مورد بحث مورد توجّه قرار گرفته، با اين تفاوت كه بادها را پيشتازان و پيشقراولان قبل از رحمت‌اش شمرده؛ و ابرها را توصيف به‌ «ثقال» «سنگين بارها»، جمع‌ «ثقيل» نموده، از اين نظر كه ابرهاى باران‌زا از ديگر ابرها سنگين‌ترند، و در فاصله نزديك‌ترى نسبت به زمين قرار

[١]. الميزان، جلد ١٦، صفحه ٢٠٩.