پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٠ - پديده اسرارآميز باد و باران

بعضى آن را به معنى دانه‌هاى باران تفسير كرده‌اند.

در پايان آيه به خوشحالى بندگان خدا بر اثر نزول باران اشاره مى‌كند: فَاذا أَصابَ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ اذا هُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَ‌

به اين ترتيب بادها نه فقط ابرها را حركت مى‌دهند؛ بلكه آنها را در آسمان مى‌گسترانند، و سپس متراكم مى‌سازند، و همان‌ها هستند كه مأموريت خنك كردن محيط اطراف ابرها و آماده نمودن آن را براى باران زائى بر عهده دارند.

بادها مانند چوپان‌هاى پر تجربه‌اى هستند كه گلّه‌هاى گوسفندان را به موقع معيّن، از گرداگرد بيابان جمع آورى كرده، و در مسير معيّن حركت مى‌دهند، و بعد آنها را براى دوشيدن شير آماده مى‌كنند!

نه غلظت ابرها به حدّى است كه مانع خروج قطره‌هاى باران شود، و نه شدّت بادها تا آن اندازه است كه مانع نزول اين دانه‌هاى حيات‌بخش به سوى زمين گردد.

نه دانه‌هاى باران آنقدر كوچك است كه در فضا معلّق بماند؛ و نه آنقدر درشت است كه نزول آنها باعث تخريب مزارع و خانه‌ها گردد.

نزول باران نه تنها از اين جهت كه مايه عمران و آبادى است سبب بشارت انسان‌ها مى‌شود؛ بلكه از آنجا كه هوا را تصفيه و تلطيف مى‌كند خود نشاطانگيز است.

جالب اينكه در ادامه اين آيه در همان سوره روم مى‌فرمايد: فَاْنْظُرْ الى‌ آثارِ رَحْمَةِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِى اْلأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها: «به آثار رحمت الهى بنگر كه چگونه زمين مرده را زنده مى‌كند؟!»

براى درك مفهوم اين آيه كافى است به عكس‌هايى كه از بعضى بيابان‌ها و مزارع سرزمين آفريقا گرفته‌اند؛ كه بر اثر خشكسالى‌هاى متوالى آثار مرگ بر آنها نشسته و فرشته حيات از آن رخت بربسته است بنگريم.

عجب اينكه همين امواج لطيف باد كه دانه‌هاى باران به راحتى آن را سوراخ مى‌كند؛ هنگامى كه مأموريت پيدا كنند درختان عظيم را از ريشه مى‌كنند؛ و