پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٩ - پديده اسرارآميز باد و باران

جالب اينكه در بعضى از آيات فوق تعبير به‌ «سقناه» از مادّه‌ «سوق» به معنى راندن، شده است. اين تعبير به خاطر اين به كار رفته است كه خداوند آن را به سوى معيّنى با شتاب مى‌راند. (هر چند در طبيعت سحاب حركت افتاده است.)

«مُزْن» (بر وزن حُزن) به معنى ابرهاى روشن است؛ و بعضى آن را به معنى ابرهاى باران‌زا تفسير كرده‌اند. [١]

به همين جهت هنگامى كه هلال از لابه‌لاى ابرها نمايان مى‌شود «ابْنُ مُزْنَة» (فرزند ابر!) به آن گفته مى‌شود؛ و «مازن» تعبيرى است كه در مورد مورچه‌هاى سفيد به كار مى‌رود.

«بُشرْ» (بر وزن عُشر) به گفته مصباح اللّغة از «بَشَر» (بر وزن سَفَر) به معنى شادى و فرح گرفته شده است. [٢]

و اينكه قرآن بادها را «بُشر» و گاه‌ «مُبَشِّراتٍ» ناميده؛ به خاطر آن است كه غالباً بشارتگر نزول باران حيات‌بخش‌اند.

تفسير و جمع‌بندى‌

پديده اسرارآميز باد و باران‌

در نخستين آيه مورد بحث به عنوان معرّفى ذات پاك خداوند به مسأله وزش بادها و حركت ابرها به وسيله آنها اشاره كرده؛ مى‌فرمايد: «خداوند همان كسى است كه بادها را مى‌فرستد تا ابرهائى را به حركت درآورند» اللَّهُ الَّذِىْ يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيْرُ سَحاباً.

سپس به گستردن ابرها بر صفحه آسمان، و متراكم ساختن آنها روى يكديگر، و سرانجام به خروج دانه‌هاى حيات‌بخش باران از لابه‌لاى آن اشاره مى‌كند؛ و مى‌فرمايد: فَيَبسُطُهُ فِى السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ‌

«كِسَفْ» در اينجا به معنى قطعات متراكم ابر است كه آماده نزول باران مى‌شود. «وَدْق» (بر وزن خَلْق) به ذرّات كوچك و غبار مانند آب گفته مى‌شود؛ و

[١]. مفردات راغب و لسان العرب، مادّه‌ «مزن».

[٢]. «بشُرْ» اسم مصدر است؛ كه به معنى اسم فاعل (بشارت دهنده) نيز مى‌آيد.