پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٥ - اشاره

١١- وَ هُوَ الَّذِىْ أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَىْ رَحْمَتِهِ وَ أنْزَلْنا مِنَ السَّماِء ماءاً طَهُوراً [١]

١٢- أَوَلَمْ يَرَوْا انَّا نَسُوقُ الْماءَ إلَى اْلأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً تَأكُلُ مِنْهُ أَنْعامُهُمْ وَ أَنْفُسُهُمْ أَفَلا يُبْصِرُوْنَ‌ [٢]

ترجمه:

١- «خداوند همان كسى است كه بادها را مى‌فرستد تا ابرهائى را به حركت درآورند، سپس آنها را در پهنه آسمان آن گونه كه بخواهد مى‌گستراند و متراكم مى‌سازد، در اين هنگام دانه‌هاى باران مى‌بينى كه از لابه‌لاهاى آن خارج مى‌شود، و هنگامى كه اين (باران حياتبخش) را به هركس از بندگانش كه بخواهد مى‌رساند خوشحال مى‌شوند.»

٢- «از آيات (عظمت و قدرت) خدا اين است كه بادها را به عنوان بشارت‌گرانى مى‌فرستد تا شما را از رحمتش بچشاند (و سيراب كند) و كشتى‌ها به فرمانش حركت كنند، و از فضل او بهره گيريد، شايد شكر نعمت او را بجا آوريد.»

٣- «او كسى است كه بادها را پيشاپيش رحمتش مى‌فرستد، تا زمانى كه ابرهاى سنگين بار را (بر دوش خود) حمل كنند، در اين هنگام آنها را به سوى سرزمين‌هاى مرده مى‌فرستيم و به وسيله آن آب (حياتبخش) نازل مى‌كنيم، و با آن از هرگونه ميوه‌اى (از خاك تيره) بيرون مى‌آوريم.»

[١]. سوره فرقان، آيه ٤٨.

[٢]. سوره سجده، آيه ٢٧. در قرآن مجيد آيات فراوان ديگرى در اين زمينه وجود دارد كه آنچه در بالا آمده است برگزيده حساب شده‌اى از اين آيات است كه مى‌تواند ابعاد اين سه مسأله مهم را در قرآن مجيد مشخص كند. آيات ديگر آيات زير است: سوره‌انعام، آيه ٩٩- سوره ابراهيم، آيه ٣٢- سوره نحل، آيه ٦٥- سوره طه، آيه ٥٣- سوره حج، آيه ٦٣- سوره نمل، آيه ٦٠- سوره عنكبوت، آيه ٦٣- سوره لقمان، آيات ١٠ و ١١- سوره فاطر، آيه ٢٧- سوره فصلت، آيه ٣٩- سوره رعد، آيه ١٧- سوره اعراف، آيه ٥٧- سوره حجر، آيه ٢٢- سوره نمل، آيه ٦٣.