پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٦ - اشاره

٧- نشانه‌هاى او در پهنه آسمان‌ها و زمين‌

اشاره:

بعد از ذكر آيات انفسى به سراغ آيات آفاقى مى‌رويم:

هميشه مشاهده صحنه آسمان‌ها و زمين، براى انسان‌ها تفكّرانگيز بوده است؛ ولى هر قدر علم و دانش انسان پيشرفت نموده عظمت جهان اسرارآميز بالا در نظر او بيشتر شده است، به طورى كه اگر عظمت آسمان‌ها را در نظر دانشمندان امروز با گذشته مقايسه كنيم به راستى حكم دريا و قطره را دارد، و معلوم نيست فردا در مقايسه با امروز نيز چنين نباشد.

در اين منظومه‌ها و كهكشان‌هاى عظيم، و ستارگان ثوابت و سيّار، چه مى‌گذرد؟ و در آنها چه عوالمى وجود دارد؟

تاريخچه پيدايش آنها به چه زمانى باز مى‌گردد؟

آيا ساكنانى در آنها وجود دارد يا نه؟ و اگر دارد زندگى آنها مشابه ما است يا با ما متفاوت است؟

اينها و ده‌ها سؤال ديگر، سؤالاتى است كه فكر هر انسان جستجوگر و كنجكاو را درباره آسمان‌ها به خود مشغول مى‌دارد.

دانشمندان امروز مى‌گويند: ما ستارگانى را الآن در آسمان مى‌بينم كه هزاران و شايد ميليون‌ها سال قبل از ميان رفته‌اند؛ و اين به خاطر آن است كه بر اثر فاصله فوق‌العاده زياد، نور آنها كه از هزاران يا ميليون‌ها سال قبل از مبدء اين ستارگان حركت كرده هنوز در راه است و به ما مى‌رسد! اگر راستى چنين است (كه چنين است) صحنه واقعى آسمان، با آنچه امروز ما مى‌بينيم تا چه حد متفاوت است؟ هيچ‌كس قادر نيست به اين سؤال پاسخ دهد (دقت كنيد).

امثال اين سؤالات كه پاسخ آن براى هيچ دانشمندى ممكن نيست فراوان مى‌باشد.

ما در برابر چنين جهان اسرارآميزى قرار گرفته‌ايم، عظمت آنها از يك سو،