پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٢ - خواب شما از آيات الهى است

در دومين آيه بعد از آنكه تصريح مى‌كند: «خداوند كسى است كه شب را براى شما لباس قرار داد» هُوَ الَّذِىْ جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِباساً روى مسأله خواب تكيه كرده؛ مى‌فرمايد: «خواب را براى شما مايه راحت و آرامش قرار داد» وَ النَّوْمَ سُباتاً

تعبير به‌ هُوَ الَّذِى‌ (او كسى است كه ...) مى‌تواند اشاره به جنبه توحيدى اين امور باشد كه هر كدام نشانه‌اى از ذات پاك او است، و يا جنبه بخشندگى نعمت كه انسان ولى نعمت خود را بشناسد، و مسلّماً شناخت ولى نعمت نيز مقدّمه‌اى براى معرفت او خواهد بود.

جالب اينكه به دنبال آن مى‌فرمايد: «و روز را نشور و مايه گسترش قرار داد» وَ جَعَلَ النَّهارَ نَشُوراً [١]/

آرى در روشنايى روز روح گسترش پيدا مى‌كند و انسان كاملًا بيدار مى‌شود؛ كه بى‌شباهت به نشور روز قيامت و زنده شدن بعد از مرگ نيست.

اين احتمال نيز وجود دارد كه اشاره به گسترش انسان‌ها در صحنه زندگى و حركت آنها به سوى مقاصد مختلف حيات باشد؛ و به اين ترتيب با ورود تاريكى شب، شيپور خواب و استراحت نواخته مى‌شود، و با طلوع آفتاب شيپور بيدارى.

در سومين آيه نيز همين معنى با مختصر تفاوتى تكرار شده؛ مى‌فرمايد: «ما خواب شما را مايه استراحت قرار داديم و شب را لباس»! وَجَعَلْنا نُومَكُمْ سُباتاً وَ جَعَلْنا اللَّيْلَ لِباساً همان‌گونه كه لباس، انسان را از انواع خطرات حفظ مى‌كند و مايه سلامت او است؛ تاريكى شب نيز چنين اثرى دارد.

در چهارمين و آخرين آيه مورد بحث- كه از ماجراى جنگ بدر سخن‌

[١]. توجّه داشته باشيد كه‌ «نُشُور» معنى مصدر و «سُبات» نيز معنى مصدرى يا اسم مصدرى دارد؛ و اطلاق آنها بر «ليل» و «نهار» به عنوان مبالغه و تأكيد است.