پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٢ - اشاره

الْخالِقِيْنَ‌ [١]

٥- اللّهُ يَتَوفىَّ حِيْنَ مَوْتِها وَ الَّتى لَمْ تَمُتْ فى مَنامِها فَيُمْسِكُ الَّتى قَضى‌ عَلَيْها الْمَوْتَ وَ يُرْسِلُ اْلأُخْرى‌ الى‌ أَجَلٍ مُسَمَّى‌ انَّ فى ذلِكَ لَاياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُوْنَ‌ [٢]

ترجمه:

١- «سوگند به نفس آدمى، و آن كس كه آن را منظم ساخته- سپس فجور و تقوى (خير و شر) را به او الهام كرده است.»

٢- «از تو درباره «روح سؤال مى‌كنند، بگو: روح از فرمان پروردگار من است، جز اندكى از دانش به شما داده نشده است؟»

٣- «به خاطر بياور، هنگامى را كه پروردگارت، به فرشتگان گفت: من بشر را از گل خشكيده‌اى كه از گل بدبوئى گرفته شده خلق مى‌كنم- هنگامى كه آن را منظم ساختم و از روح خود (يك روح شايسته بزرگ) در او دميدم، همگى براى او سجده كنيد.»

٤- «سپس «نطفه» را به صورت «علقه» (خون بسته) و «علقه» را به صورت «مضغه» (چيزى شبيه گوشت جويده) و «مضغه» را به صورت «استخوان‌هايى» در آورديم، بعد او را آفرينش تازه‌اى بخشيديم، جاويد و پر بركت است خدائى كه بهترين خلق كنندگان است.»

٥- «خداوند، ارواح را بهنگام «مرگ»، قبض مى‌كند، و ارواحى را كه نمرده‌اند نيز، به هنگام خواب مى‌گيرد، سپس ارواح كسانى را كه فرمان مرگ آنها را صادر كرده نگه مى‌دارد، و ارواح ديگرى را (كه بايد زنده بمانند) باز مى‌گرداند، تا سر آمد معيّنى، در اين امر نشانه‌هاى روشنى است (از عظمت‌

[١]. سوره مؤمنون، آيه ١٤.

[٢]. سوره زمر، آيه ٤٢.