پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٦ - 1- معمّاى بزرگ حيات

فضاپيما يا مغز الكترونيكى هرگز نمو و رشد ندارد، محال است مثل خودش را توليد كند، آسيب‌هاى وارده بر آن از داخل خودش قابل جبران نيست، قطعات فرسوده خود را هرگز ترميم نمى‌كند، احتياج به هدايت و رهبرى از بيرون دارد؛ در حالى كه مگس در اين جهات بر آن سفينه فضائى و دستگاه كامپيوتر برترى واضح دارد، منتها وفور مگس‌ها سبب شده كه در نظر ما موجودى كم اهميّت جلوه كند، اگر در تمام دنيا تنها يك مگس وجود داشت آنگاه معلوم مى‌شد چقدر نظر دانشمندان را به خود جلب مى‌كند؟

از اين گذشته ما اصلًا نياز به اين مقايسه نداريم، و هدف اين است كه روشن شود ساختمان يك موجود زنده حتى يك سلّول كه در بحث‌هاى گذشته اشارات روشنى به آن داشتيم، به قدرى اسرارآميز و پيچيده است كه نشان مى‌دهد سازنده آن، علم و قدرت نامحدودى داشته، و از قوانين پيچيده حيات به خوبى آگاه بوده؛ و به تعبير صحيح‌تر اين قوانين را خود او بنياد نهاده است.

چگونه ممكن است شناخت يك چنين پديده‌اى اين همه عقل و شعور لازم داشته باشد ولى ساختن آن هيچ نيازى به عقل و شعور نداشته باشد؟

اين همان چيزى است كه ما در اين بحث‌ها درصدد اثبات آن هستيم و هدف قرآن را در آيات فوق و آيات مشابه ديگر تشكيل مى‌دهد.

اين سخن را با ذكر يك نكته پايان مى‌دهيم و آن اينكه حيات و زندگى اگر چه از ظاهرترين پديده‌ها است؛ ولى حقيقت آن هنوز براى هيچ‌كس روشن نيست. آنچه ما مى‌بينيم آثار حيات است (نمو و رشد، تغذيه، توليد مثل، حس و حركت، انديشه و تفكّر) اما اينكه آن حقيقتى كه مبدأ اين آثار است چيست؟

هنوز براى كسى روشن نشده، و عقل انديشمندان در آن حيران است!

٢- آيا انسان مى‌تواند موجود زنده‌اى بسازد؟

بدون شك موجودات زنده در آغاز از موجودات بى‌جان به وجود آمده‌اند؛ خواه اين امر در كره زمين صورت گرفته باشد يا در كرات آسمانى‌