به هر حال قرآن تصريح مى‌كند به اينكه حضرت عيسى(عليه السلام) خلق مى‌كرد: «وَ اِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ»، مرده زنده مى‌كرد، مرضها را شفا مى‌داد و بنده‌اى از بندگان خدا بود و همين امور باعث اين شده بود كه بعضى از دوستان و پيروانش درباره‌ى او غلو كنند و او را فرزند خدا بلكه خود خدا بدانند. قرآن از طرفى شديداً با چنين اعتقاداتى مبارزه مى‌كند:

نساء / ١٧١: «وَ لا تَقُولُوا ثَلاثَةٌ انْتَهُوا خَيْراً لَكُمْ اِنَّمَا خَيْراً لَكُمْ اِنَّمَا اللهُ الهٌ واحِدٌ».

از طرفى هم اين معانى را اثبات مى‌فرمايد و تأكيد دارد كه حضرت عيسى چنين كارهايى را مى‌كرد، اما ملاحظه مى‌فرماييد هر جمله‌اى را كه ادا مى‌كند يك كلمه «بِاِذْنى» هم پهلويش مى‌آورد. بار ديگر آيه را مى‌خوانيم:

مائده / ١١٠: «وَ اِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطّ‌ينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإذْنى فَتَنْفُحُ فيها فَتَكُونُ طَيْراً بِاِذْنى وَ تُبْرِىءُ الاْكْمَهَ وَ الاَْبْرَصَ بِاِذْنى وَ اِذْ تُخْرِجُ الْمُوتى بِاِذْنى».

چنانكه ملاحظه مى‌فرماييد با اين كه يك مرتبه براى همه اينها قيد «بإذنى» كافى بود امّا قرآن كريم چند بار تأكيد مى‌كند، پس اعتقاد به صدور چنين امورى از انسانى يا مخلوق ديگرى آنگاه موجب شرك است كه انسان معتقد باشد كه او اين كارها را استقلالا و باذن خويش انجام مى‌دهد، اما اگر معتقد باشد كه خدا به كسى چنين قدرتى را مى‌دهد كه در عالم طبيعت تصرف بكند و بر خلاف قوانين طبيعت، پديده‌هايى را به وجود بياورد؛ اين اعتقاد نه تنها شرك نيست بلكه عين توحيد است و حتى انكار كردن آن، انكار قرآن است، انكار رسالت پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)و انكار توحيد به معناى كامل آن است.

اما اينكه حقيقت اين اذن چيست، انشاءالله در فصل‌هاى آينده توضيح خواهيم داد. اين مطلب همان است كه در فرهنگ ما «ولايت تكوينى» ناميده شده است كه پيامبر اكرم و ائمه‌ى اطهار صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين، ولايت تكوينى دارند.

بعضى از برادران اهل تسنن گمان كرده‌اند كه چنين اعتقادى شرك است و اگر كسى معتقد باشد كه پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) ولايت تكوينى دارد، يعنى خود مى‌تواند مرده زنده كند يا مى‌تواند مريضى را شفا بدهد؛ اين شرك است. اين افراد، ساير طوائف مسلمان را كه بيش از ٩٥ درصد مسلمانان را تشكيل مى‌دهند؛ مشرك مى‌دانند! و از جمله شيعيان را، كه معتقدند كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)و ائمه اطهار(عليهم السلام) داراى ولايت تكوينى هستند، ـ اينگونه اتهامات در واقع به نادانى بر مى‌گردد (اگر از روى غرض ورزى و اغراض سياسى نباشد) كسى كه قرآن را خوانده و اين آيات را خوانده است، چگونه به خود حق مى‌دهد كه چنين اعتقادى را شرك بداند؟ خود قرآن