آن، دو پیام به رئیس جمهور - که گفته می شود اولی با لحن تند و اولتیماتوم گونه بوده است - متشبث شد. این تشبثات باز به دلیل هوشمندی سیاسی و قاطعیت امام نتیجه ای نداد و حالا تمام کوشش در این راه به کار می رود که گروگان ها به دولت و یا به شورای انقلاب تحویل گردند که از نظر دولت امریکا، اقدامی خواهد بود راه گشا برای آزادی گروگان ها. اگر چنین نبود، دولت امریکا این همه تلاش برای انجام این امر به عمل نمی آورد؛ پس تحویل و تحول گروگان ها گرچه در داخل ایران انجام می گیرد و بنابراین ظاهراً تفاوتی در اصل موضوع به وجود نمی آورد، عملی است که اگر صورت گیرد، حاکی از یک تغییر کیفی است که مستقیماً به اصل موضوع، یعنی به مناسبات ایران و امریکا مربوط است.

پس "گروگان ها" باید در اختیار دانشجویان مسلمان پیرو خط امام باقی بمانند، به عنوان یگانه وسیلة ایراد فشار به امریکا؛ ولی باید از این وسیلة فشار در راه دستیابی به عمده ترین هدف انقلاب ایران، یعنی قطع وابستگی به امریکا بهره برداری گردد؛ نه این که آن را عاطل و باطل نگهداشت؛ یعنی مسئلة گروگان ها را از مسائل مربوط به وابستگی ها جدا کرد. دولت امریکا با تبلیغات بسیار وسیعی که در مورد "گروگان ها" در امریکا به عمل آورده، خود، مسئلة گروگان ها و آزادی آنها را به مسئلة بزرگ و عمده ای بدل ساخته و در نتیجه، استنکاف از آزادی "گروگان ها" به وسیلة فشار بزرگی بر دولت امریکا بدل شده است؛ در نتیجه، ما می توانیم با استفاده از این وسیلة فشار بزرگ، دولت امریکا را مجبور کنیم که انجماد پول های ایران را لغو کند، به لغو قراردادهای نابرابر هزارگانه به سود ایران تن در دهد، پول های به سرقت بردة شاه مخلوع را بازپس دهد، از اقدامات توطئه گرانة خود بر ضد انقلاب ایران دست بردارد، و بدین سان نه در حرف و با نیرنگ پیام کذایی، بلکه در عمل نشان دهد که "حقایق جدید مولد انقلاب ایران" را پذیرفته است.»[١]

ضمیمة گزارش ٣٣٧: نمونه هایی از برخورد مأموران عراقی با رانده شدگان

در تعدادی گزارش ها از جمله گزارش خبرنگار خبرگزاری پارس در قصرشیرین، نمونه هایی از قضیه آمده است؛ از جمله: «عوامل این رژیم و مأموران سازمان امنیت عراق به خانه های ایرانیان و محل تجمع و کار آنها حمله ور شده و به دلایل گوناگون، آنها را از خانه هاشان خارج کرده و با اتومبیل روانة نوار مرزی می کنند و بعضاً در ٢٠ کیلومتری، آنها را پیاده می سازند و به سوی مرزهای ایران گسیل می دارند.»[٢]

در گزارش خبرنگار روزنامة انقلاب اسلامی که با تنی چند از رانده شدگان گفت وگو کرده است نیز مواردی آمده است؛ از جمله: محمد اسماعیل جواهری، یکصدساله، که سر و رویش خون آلود و پانسمان شده بود گفت: مرا از اتومبیل در مرز به بیرون پرتاب کردند و سرم بر اثر اصابت به سنگ شکست. کریم گوهرفرد یکی دیگر از رانده شدگان گفت: در حرم "موسی ابن جعفرعلیه السلام" مشغول نماز جماعت بودیم که مأموران عراقی ریختند و ما را سوار اتومبیل کردند و راهی مرز ساختند. خانم نوریه حسن، ٢٢ ساله، اظهار داشت: تمام جواهرات مرا از من گرفتند و اموال و پول ما را مصادره کردند و در مندلیج ما را راهی ایران کردند. گزارش خبرنگار ما حاکی است تنی چند از زنان اظهار داشتند که به آنها فرصت این را نداده اند که کودکان شیرخوارة خود را همراه بیاورند. آنها خواستار آن بودند که ترتیبی داده شود کودکانشان به آنان باز گردانده شوند[٣]

ضمیمة گزارش ٣٣٩: اظهارات اعضای شورای انقلاب دربارة عراق

بعد از جلسة فوق العادة شورای انقلاب، بعضی از اعضای شورا، دربارة عراق به سؤالات خبرنگاران پاسخ هایی داده اند؛ پاسخ هایی که تا حدی توضیح دهندة اوضاع کنونی و مواضع ایران است؛ از جمله آقای بهشتی که نظرهای وی علامتی از تصمیمات نظام و معرف عقاید یک جناح از نخبگان حاکم است، در این زمینه اظهارنظر کرد. وی در پاسخ به این که در مورد تجاوزات عراق، شورای انقلاب چه تصمیمی گرفته است گفت: ما همواره خواهان روابط سالم با همة همسایگان به خصوص با کشورهای مسلمان

[١] مأخذ٣٣.

[٢] مأخذ ١١، ص ١٢.

[٣] مأخذ١، ص ٢.