آقای رئیس جمهور! ما پیشنهاد می کنیم قسمت عمدة وقت ذی قیمت خود را مصروف برقراری نظام قانونی جمهوری اسلامی بنمایید. مردم اکنون از شما عمل و اقدام می خواهند و این اقدام باید نخست در جهت برقراری نظام قانونی جمهوری اسلامی باشد. ما پیشنهاد می کنیم که بلافاصله برای تعیین نخست وزیر موقت و انتخاب دولت وحدت ملی که منعکس کنندة قدرت ها و گروه های مختلف قشرهای انقلابی جامعة ایران باشد، اقدام کنید و با انحلال مجمعی به عنوان شورای انقلاب، قدرت قوی دولت منبعث از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را تحکیم بخشید. ... به نظر ما مهم ترین اقدام شما و دولت وحدت ملی، رسیدگی سریع به شکایات راجع به انتخابات و ابطال انتخابات تهران و مشهد و سایر مناطقی است که از مسیر طبیعی و صحیح خارج گردیده است.

آقای رئیس جمهور! تشکیل دولت وحدت ملی از نمایندگان قشرها و گروه های مختلف اجتماعی، این امکان را برای شما به وجود می آورد که نیروهای عظیم توده های مردم، در راه سازندگی و برقراری نظام انقلابی و قانونی متبلور و متشکل شود و قدرت مستمر و مداومی برای یاری شما به وجود آورد. ...»[١]

جبهه ملّی همچنین در نخستین شمارة نشریة خود، در مطلبی تحت عنوان "آیا با چنین انتخاباتی می توان به مجلس شورای ملی چشم امید داشت"، نوشتة دکتر پرویز ورجاوند، آورده است: این که شاهدیم میهن ما یک سال پس از انقلاب شکوهمند آن، در بدترین شرایط قرار دارد، این که خطر تجزیه، میهن ما را تهدید می کند، این که قدرت تولید اقتصادی ما به صفر رسید، و این که ارتش، متلاشی [شد] و گذشته از بی دفاع بودن مرزها، هر گروه سیاسی مسلح و هر یاغی، در گوشه ای علم طغیان برداشته است، و بالاخره این که در یک کلام، ایران در خطر است، مگر جز آن است که همه، حاصل یک سال حکمرانی بی چون و چرای انحصارطلبانی است که بهترین فرصت ها را - اگر خیلی خوش باور باشیم - به دلیل عدم آگاهی و شناخت و تعصب و خودخواهی ها از دست دادند و تنها با تکیه بر جو احساسات و هیجان، خود را بر اریکة قدرت حفظ ساخته اند.

در ادامة این مطلب آمده است: همین نیرو برای آن که بتواند ادامة سلطة خودش را در آینده نیز تثبیت سازد، بر آن گردید تا قانون اساسی را بدون توجه به منافع و خواسته های ملت، در راستای خاصی تدوین کند و بعد از شکست در انتخابات ریاست جمهوری، با تمامی نیرو بر آن گردید تا با توسل جستن به هر وسیله ای که شده، مجلس شورای ملی را قبضه کند و برای رسیدن به این مقصود از اقدام به هیچ امری فروگذار نکرد و به تمامی شیوه های غیراصولی، ضدملی و غیراسلامی توسل جست و از تمامی تاکتیک های دوران رضاخانی و محمدرضاخانی، برای کسب پیروزی استفاده کرد.([٢]

٣٢٠

[١] پیام جبهه ملی، ارگان جبهه ملی ایران، شماره ١، ص١، ١٧/١/١٣٥٩، و - روزنامه بامداد، ١٨/١/١٣٥٩ ص ١ و ٣.

[٢] نشریه پیام جبهه ملی، شماره١، ١٧/١/١٣٥٩، ص١.