کشیده شد و گروهی از جوانان این منطقه به وسیلة بیل و چماق به اجتماع کنندگان حمله ور شدند. در این برخورد دو تن مجروح شدند و کلیة وسایل اتحادیة کمونیست های اهواز، از جمله میکروفن و پلاکاردها و آفیش ها، تخریب شد.[١]

در منطقة کرمان نیز امروز شروری به نام قنبر نارویی به همراه افرادش راه را بر مسافران در منطقة کشمیران بست و به آنها تیراندازی کرد؛ در نتیجه یک پسربچه دوازده ساله به قتل رسید و چهار نفر گروگان گرفته شدند که یک نفر از گروگان ها فرار کرد. نظر سپاه محلی این است که هدف از این عمل، ایجاد رعب و وحشت در بین اهالی جهت همکاری با نامبرده است.[٢]

٨٠

در اوضاع کنونی، سازمان مجاهدین خلق که از فعال ترین جریان های کشور است، با تناقض ها و مشکلات زیادی روبه رو است. یکی از معضلات بزرگ این سازمان، تناقضی است که به شدت به آن دچار است و در این اوضاع هیچ توجیهی هم برای آن نمی تواند ارائه دهد. آن تناقض این است که این سازمان از یک سو می خواهد یک سازمان چریکی مسلح باشد تا در صورت لزوم، مستقل از حاکمیت نظام و نیروهای مسلح آن عمل کند؛ از سوی دیگر هم می خواهد یک سازمان سیاسی باشد که طبعاً در ذیل نظام و نهادهای آن، به مشارکت و رقابت سیاسی مسالمت آمیز بپردازد و از این طریق، کسب قدرت حکومتی را پیگیری کند. البته از این تناقض، سازمان های دیگری چون سازمان چریک های فدایی خلق نیز رنج می برند؛ اما وضعیت سازمان مجاهدین خلق، به دلیل نفوذ گسترده تر در خانواده ها و محافل مذهبی، با سازمان های غیرمذهبی متفاوت است؛ بنابراین رهبران آن امید زیادی به ارتقا و صعود از نردبان قدرت سیاسی دارند. در این حال، مسلح بودن، به یک معنا نپذیرفتن حاکمیت نظام جدید است؛ در حالی که سازمان، پذیرفتن آن را به شکل های مختلف اعلام می کند که این خود به نوعی نفاق، تعبیر می شود؛ از این رو سازمان همواره در معرض پرخاش کادرها و توده های وسیع مذهبی هوادار نظام جدید قراردارد و لقب منافقین که اوایل انقلاب، فقط مارکسیست های داخل این سازمان را در بر می گرفت، اکنون بر مجموع سازمان اطلاق می شود.

این سازمان برای حفظ موقعیت فعلی و مواضع خویش، با مسائل و اموری مواجه است که باید آنها را حل کند و از عهدة انجام آنها برآید. از جملة این مسائل، کاستن از فشارهای مربوط به "چهرة منافقانة سازمان" است. مسئلة دیگر، کسب امکان تداوم حضور سیاسی از موضع یک گروه داخل نظام جدید در جهت کسب اقتدار لازم است. مسئلة سوم، حفظ شأن چریکی و مسلح بودن سازمان است تا در روزی که برای "ورود به فاز نظامی" مناسب است، مورد استفاده قرار بگیرد. برای انجام این امور و حل این مسائل، هستة مرکزی سازمان

[١] مأخذ٣٠، ص٣.

[٢] سند شماره ٦٣٢٣٥ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از کرمان، به تهران.