کاهش داد و جهان را در بازار خرید و فروش نفت به چنان آشفتگی یی کشاند که قیمت نفت تا بیش از دو برابر افزایش یافت. دیروز (١٩/١/١٣٥٩) جهان غرب و ژاپن با تهدید تازه ای مواجه شدند: "هر کشوری که در تحریم های اقتصادی امریکا علیه ایران شرکت نماید، ارسال نفت ایران به آن کشور قطع خواهد شد." رژیمی که در میان مخالفان غیرمذهبی، آشفتگی های اقتصادی، و همسایگان متخاصم گرفتار شده است، این حق را دارد که از هرگونه لفظ و سلاحی که دارد، استفاده کند؛ اما باید واقع بینانه سؤال کرد که تهدیدهای ایران تا چه اندازه می تواند کارگر افتد.

ترس "سنّت گرایان" عربستان سعودی و شیخ نشین های خلیج و حکومت بعث عراق از انقلاب ایران، امری عادی تلقی می شود. سنت گرایان و بعثی ها فرصت بهره وری از "تجدید حیات اسلام" را از دست داده اند؛ زیرا قبل از آن که آنها با این تجدید حیات و تثبیت مجدد رو به رو شوند، با دوران استعمار مواجه بودند و بعدها نیز سوسیالیسم پان عربیسم به موضوعات مادی توجه می کرد نه مذهبی؛ اما آنها که مدعی هستند دوستان حکومت جدید ایران می باشند، ادعاشان به دلیل وجود دو عامل مختلف است؛ اول آن که بعضی از این کشورها مانند لیبی و الجزایر، از نظر جغرافیایی در فاصلة دوری از ایران قرار گرفته اند، و دوم آن که بعضی دیگر از این مدعیان، به سبب نقشه های سیاسی خود، به دوستی برانگیخته می شوند؛ برای مثال سوریه خود را دوست حکومت ایران می داند، زیرا بدین ترتیب به رقابت حزب بعث خود با حزب بعث عراق دامن می زند. سازمان آزادی بخش فلسطین نیز همین گونه است؛ چرا که از هرگونه مأوایی تازه که بتواند وی را از موج های سیاست اعراب در امان نگاهدارد، سپاسگزار است. در صورتی که تهدید ایران به مرحلة عمل برسد، حمایت یا عدم حمایت کشورهای منطقه از آیت الله خمینی اهمیت خواهد داشت.

تهدید ایران به تحریم نفت، نه تنها سلاح نهایی این کشور در نمایشی پر احساس بر ضد واشنگتن است، تنها اسلحة این کشور نیز محسوب می شود؛ اما این اسلحه به دلیل موقعیت کنونی بازار خرید و فروش نفت، کارگر نیست. انبار ذخایر نفت سازمان همکاری های اقتصادی و عمرانی - که به طور متوسط، نفت ٩٠ روز را تأمین می کند - در بالاترین حد ذخیرة نفت خود قرار دارد. از طرف دیگر، به دلیل عدم وجود فضای کافی برای ذخیرة نفت و کسادی مداوم بازار، تقاضا در حال کاهش است. همچنین تولید نفت کشورهای غیرعرب نظیر مکزیک، آلاسکا و دریای شمال در حال افزایش است، تا در صورت کاهش تولید نفت کویت، لیبی و الجزایر، کمبود نفت را جبران کنند.

سال گذشته هنگامی که ایران تولید خود را کاهش داد، عربستان سعودی میزان تولید نفت خود را یک میلیون بشکه در روز افزایش داد. در صورت قطع مجدد صدور نفت از جانب ایران، کشورهای دیگر به ویژه عراق اقدام عربستان سعودی را دنبال خواهند کرد.

تا زمانی که غرب و ژاپن در هنگام رو به رو شدن با این بحران، قادر خواهند بود از بازار