خارجة ایران گفته است چنانچه نیروهای شوروی از افغانستان بیرون نروند، ایران از هیچ گونه مساعدت ممکن به چریک های افغان دریغ نخواهد کرد. وی رئوس طرحی را بیان داشته است که هدف از آن، تشکیل یک کنفرانس منطقه ای برای تضمین بیطرفی افغانستان و خروج نیروهای شوروی است.

این رادیو مطلب را از قول یکی از مفسران بی.بی.سی. چنین ادامه می دهد: جان رنر از مفسران بی.بی.سی، در تفسیری دربارة روابط ایران و شوروی می نویسد: بیانات صادق قطب زاده در یک کنفرانس مطبوعاتی پیرو حملات سایر مقامات ایران به اتحاد شوروی صورت گرفت. جمعة گذشته به مناسبت آغاز سال نو، آیت الله خمینی در پیام مهمی که پسرش حجت الاسلام احمد خمینی آن را خواند، شدیدترین حملة خود را به خطری که شوروی دربر دارد، ابراز داشت. حمله آیت الله به شوروی، مواضع او را به موضع ابوالحسن بنی صدر رئیس جمهوری ایران، بسیار نزدیک کرد.

بنی صدر در انتقاد از شوروی، کلامش صریح تر از رهبران دیگر ایران بوده است. بنی صدر در نطق سال نو که بلافاصله بعد از سخنان آیت الله خمینی پخش شد، شوروی را تقبیح کرد و تخلیة بدون شرط نیروهای شوروی را از افغانستان خواستار شد. یکی از مسائل جدیدی که در نطق پرزیدنت بنی صدر به آن اشاره شد، پیشنهاد او برای تشکیل یک کمیسیون پنج نفری برای رسیدگی به ادعای شوروی است؛ مبنی بر آن که امریکا و پاکستان در اوضاع افغانستان دخالت کردند. طبق گفتة بنی صدر، کمیسیون از نمایندگان ایران، الجزایر، فلسطینی ها، یکی از کشورهای اروپایی مانند سوئد، و یکی از کشورهای امریکای لاتین تشکیل خواهد شد. هدف تشکیل کمیسیون آن است که معین کند در افغانستان چه نیروهای بیگانه ای حضور دارند و بعد از تعیین این موضوع، خروج کامل آن نیروها را خواستار شود. بنی صدر گفت شوروی این پیشنهاد را رد کرده است.

صادق قطب زاده پریروز پیشنهاد دیگری مطرح کرد. او پیشنهاد کرد که یک کنفرانس منطقه ای تشکیل شود و این کشورها در آن شرکت کنند: شوروی، دولت افغانستان و مبارزان آزادی طلب افغانی، پاکستان، ایران و چین. قطب زاده گفت هدف کنفرانس آن خواهد بود که اطمینان حاصل شود که نیروهای شوروی خاک افغانستان را ترک کنند و همچنین بیطرفی افغانستان و تمامیت ارضی این منطقه تضمین شود. وزیر خارجة ایران گفت که او این طرح را تسلیم سفیر شوروی در تهران کرده است و اضافه کرد که شوروی این طرح را قبول کرده است.

ولی تاکنون شوروی در این مورد عکس العمل رسمی نشان نداده است و به نظر می رسد که بسیار نامحتمل است که در واقع شوروی در چنین کنفرانسی شرکت کند. شوروی نمی تواند در برابر بیانات تقبیح آمیز ایران بی اعتنا باشد؛ چون شوروی امیدوار بود که بعد از