انقلاب در برخورد با این وضع بغرنج تصمیماتی اتخاذ کرده است. به نظر حزب تودة ایران، این تصمیمات ممکن است به طور موقت به حل ظاهری برخی جوانب و تضادها بینجامد، ولی قادر به حل ریشه ای و بنیادی این مسئلة بغرنج نیست. در لحظة کنونی که چنین وضع حادی پیدا شده است، حزب تودة ایران به همة گروه های سیاسی پیشنهاد می کند که تصمیم شورای انقلاب را در زمینة تعطیل دفاتر خود در دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی، که وسیله و بهانه برای ایجاد تفرقه، تشنج و درگیری ها در دانشگاه ها شده اند، عملی سازند.»[١]

٧١٨

از آن جا که گروه های سیاسی فعال در حوادث اخیر دانشگاه ها، در بخش های دانش آموزی نیز فعال هستند، در وضعیت حاضر خود به خود مدارس آموزش و پرورش نیز مورد توجه قرار می گیرند و این سؤال طرح می شود که در مدارس چه وضعی پیش خواهد آمد. در این زمینه، امروز رجایی وزیر آموزش و پرورش، در مصاحبه ای مطبوعاتی شرکت کرد. به نوشتة روزنامة جمهوری اسلامی، وی دربارة مصوبة شورای انقلاب در مورد برچیده شدن مراکز و ستادهای گروه های سیاسی در دانشگاه ها، اظهار داشت: تصمیم شورای انقلاب، راجع به دانشگاه ها است. من مدارس را در آن سطح نمی بینم که به این جریانات کشیده شوند؛ زیرا در دانشگاه ها کیفیت درس و عملکرد گروه ها فرق می کند و در مدارس ما خیلی از این گروه ها حضور ندارند، چه برسد به این که مدارس را تعطیل کنند. وزیر آموزش و پرورش همچنین گفت: وجود دفاتر گروه های سیاسی در مدارس صحیح نیست و مدارس فقط باید فعالیت گروهی داشته باشند و تبلیغات سیاسی باید خارج از مدرسه باشد و تجربة زمان دکتر مصدق نیز این درس را به ما داده است که دانش آموز باید در مدرسه، آموزش سیاسی ببیند نه آن که تبلیغ سیاسی بکند.[٢]

به نوشتة بامداد، رجایی گفت: من بعید می دانم که دبیرستان ها به این مسائل کشانده شود. بارها اعلام شده است که فعالیت گروهی در مدارس ممنوع است؛ به همین سبب اکنون هیچ یک از گروه ها در مدارس دفتری ندارند و داشتن دفتر گروه خاص فکری ممنوع است. وی همچنین اظهار داشت: در حالی که برای دایر کردن کلاس فضا کم داریم، چگونه می شود اتاقی را برای این فعالیت ها اختصاص داد؟ وانگهی اصولاً بیت المال باید در اختیار کسانی قرار گیرد که مردم حکومت را به آنان سپرده اند و اگر چنین است، پس گروه هایی می توانند از بیت المال بهره گیرند که مورد تأیید دولت هستند و در خط امام قدم برمی دارند. وزیر آموزش و

[١] - همان، ص ٢.

[٢] مأخذ ٩٥، ص ١و٢.