امروز ضدانقلاب با روحانیت مترقی چرا مخالف است؟ آیا با روحانیت مخالف است؟ نه، با روحانیت مبارز و مترقی مخالفند؛ آن هم نه با خودش، بلکه با اسلام. رژیم پادشاهی با همة روحانیت مخالف نبود؛ با روحانیت مبارز و مترقی و متعهد مخالف بود؛ آن هم نه به خاطر خودش، بلکه به خاطر قرآن و اسلام.

برادران و خواهران مسلمان! اگر می خواهید این انقلاب بماند، بایستی انقلاب، اسلامش را از دست ندهد؛ شعار خدا را از دست ندهد؛ روحانیت مترقی را از دست ندهد. به برادران روحانی این پیام را دارم که امروز رسالت خود را از همیشه سنگین تر بدانند؛ امروز وظیفة خود را از همیشه خطیرتر احساس کنند. این ملت، این انقلاب، این درگیری، نیازمند روحانیون آگاه و هوشیار و فداکار است. این ملت و این انقلاب، نیازمند موجودات پارسا و از خود گذشته ای است که حاضر باشد سهمی از غنیمت دنیا نخواهد و نبرد؛ اما به خاطر خدا کوشش و فداکاری کند.»[١]

١٩٥

در آخرین مواضع وزارت خارجه دربارة افغانستان که اخیراً طی اطلا عیه ای اعلام شد، نوعی توافق ایران و شوروی دربارة مسئلة افغانستان به چشم می خورد. از این اطلاعیه تا حدی می شد برداشت کرد که بر اساس این توافق، ایران دولت حاکم بر افغانستان را نیز همچون گروه های جهادی و در کنار آنها، تلویحاً مورد خطاب می شمرد و برای آن در تصمیم گیری آیندة افغانستان نوعی نقش قائل است. ارگان حزب جمهوری اسلامی در شمارة امروز خود، به شدت با این سیاست اعلام مخالفت کرد. روزنامة جمهوری اسلامی در مقاله ای مفصل با عنوان "معنای مذاکره با ببرک کارمل چیست" با مواضع و سیاست های وزارت خارجه و هرگونه انعطاف در مسئلة افغانستان، شدیداً مخالفت کرد. متن این مقاله، گویای مواضع سیاست خارجی یک جناح پرقدرت در جناح بندی کنونی حاکمیت نظام است؛ از این رو با این که مفصل است، به دلیل اهمیتش به طور کامل ذکر می شود:

«طی ٤٨ ساعت، در روزهای هشتم و نهم فروردین، در مورد ابتکار عمل سیاسی ایران در به دست آوردن راه حلی برای مسئلة افغانستان، دو سخن و دو بیان منتشر شده است. در یکی از این بیان ها که در قالب مصاحبة اختصاصی خبرگزاری پارس با صادق قطب زاده وزیر امورخارجة ایران بود، نقطه نظرهایی اظهار شد که می توان آنها را در تضاد آشکار با اطلاعیه ای نامید که دیروز از سوی وزارت امورخارجه، در مورد روند مذاکرات ایران و اتحاد جماهیر شوروی و دیگر کشورهای همسایة افغانستان جهت حل بحران این کشور، و مواضع ایران در این مورد، صادر شد. با توجه به این واقعیت که این هر دو بیان و سخن از سوی آقای قطب زاده - و یا حداقل یکی از آنها از طرف ارگانی که تحت نظر آن جناب است و

[١] مأخذ١٥، ص٥.