توجه محافل اجتماعی جهان از تدارکات امریکا به منظور مداخلة مسلحانه در ایران است. نمایندة امریکا داد سخن می داد که: بلی، رفتار ایران مبانی صلح جهانی را متزلزل می کند؛ موازین و ضوابط حقوقی بین المللی را مختل می سازد؛ و به معنای سرپیچی از حکم دادگاه لاهه، صادره در دسامبر پارسال است.

شنوندگان عزیز! ممکن نیست که انسان از دورویی و تزویر و ریای نمایندة واشنگتن دچار تعجب نشود. کیست که با رفتار خود مبانی صلح جهانی را متزلزل می کند، امریکا یا ایران؟ مگر این امریکا نیست که نیرومندترین گروه بندی ناوگان جنگی پس از جنگ دوم جهانی را در سواحل ایران متمرکز نموده است، و مگر این رهبران امریکا نیستند که هر هفته از تشبّث به زور و نیروی نظامی، برای حل اختلاف امریکا با ایران دم می زنند؟ چگونه می توان این تهدیدات را که خطاب به ایران ایراد می شود، با موازین و ضوابط حقوق بین المللی که نماینده امریکا برای آن سینه چاک می کند، توجیه کرد؟

مگر این اقدامات و تهدیدات [امریکا]، لغو همان حکم دادگاه لاهه صادرة دسامبر پارسال نیست که طرف امریکایی آن را یادآوری می کند؟ زیرا در همان حکم دادگاه لاهه چنین ثبت شده است که طرفین باید از توسل به اقداماتی که ممکن است موجب وخامت مناسبات میان ایران و امریکا شود، خودداری کنند. و بالاخره یک پرسش دیگر: دولت امریکا از کدام حقوق بین المللی پیروی می کرد که تصمیم گرفت سپرده های ایران در بانک های امریکا را مسدود کند؟ نمایندة شوروی در لاهه، هنگام بررسی شکایت افترا آمیز امریکا در دادگاه لاهه، این پرسش ها را از نمایندة امریکا کرد؛ ولی تاکنون پاسخی نشنیده است. آخر، نمایندة امریکا چه پاسخی می تواند بدهد؟ بر همگان واضح است که مواضع واشنگتن در اختلافات امریکا با ایران، با تمایلات به حل و فصل اختلافات بر پایة عدالت و انصاف هیچ وجه مشترکی ندارند.

واشنگتن مسئلة دیپلمات ها شان را که در تهران بازداشت شده اند، پیش می کشد. بدین وسیله می کوشد که از بررسی مسائل مبرمی که در نتیجة مداخلات بیش از ٢٥ سالة امریکا در امور داخلی ایران و شرکت و مباشرت امریکا در جنایات شاه سابق بر ضد ملت ایران، پدیدار شده، سرپیچی کند. مهم تر از همه، واشنگتن با جار و جنجالی که دربارة گروگان ها برپا کرده است می خواهد از فرصت استفاده کند تا گسترش عظیم قدرت نظامی خود در منطقة خلیج فارس و اقیانوس هند را توجیه کند و در زمینة فعالیت های خرابکارانة خود برضد انقلاب ایران، پرده پوشی کند. البته ممکن نیست که تمام این ها، موضوع برافروختن آتش خشم عادلانة محافل وطن پرست ایرانی نشود.»[١]

ضمیمه گزارش ٢٢: بخش هایی از مصاحبه بنی صدر با هفتة نامه النهار العربی و الدولی

مصاحبة بنی صدر با "النهارالعربی و الدّولی" (بین المللی) چاپ پاریس، به خصوص در بخش های مربوط به کشورهای عربی و "سه جزیره"، انعکاس وسیعی داشت. به علاوه، این مصاحبه به دلیل پرداختن بنی صدر به جنبه های مختلف در آن، به نوعی معرفی یک دولتمرد است؛ دولتمردی در موقعیت دوران گذار و عبور از وضعیت انقلابی به یک نظام سیاسی؛ دولتمردی که هرچند بعدها وضعیت کاملاً متفاوتی یافت - که علائمی از رفتار و مواضع آیندة او، در نظریات امروزش قابل مشاهده است - امّا در هر حال، در جایگاه و نقش رئیس جمهوری نظام جدید، به اعلام مواضع پرداخته است که در تبیین این مقطع، می تواند مفید باشد. از این رو در این ضمیمه، بخش هایی از این مصاحبة طولانی ذکر می شود؛ مصاحبه ای که بازتاب هایی درخور توجه داشته و موجب ارائة تحلیل ها و تفسیرهایی دربارة ایران و انقلاب اسلامی شده است.

سؤال: کشوری مانند ایران، در اوضاع و شرایط بین المللی کنونی چگونه می تواند استقلال خود را در میان قدرت های بزرگ حفظ کند؛ به ویژه این که روابط آن با جهان خوب نیست؟

جواب: اگر به نقشة ایران نظر افکنیم، خواهیم دید که این سرزمین از رشته کوه هایی تشکیل شده است؛ پس ما طبیعت و محیط آماده و آسانی برای انسان نداریم؛ به خلاف اروپا و ایالات متحد ة امریکا که طبیعت بازی دارند که مایة ناراحتی ساکنانشان نمی باشد. زراعت در کشور ما سخت است و مدام

[١] مأخذ ٦، ص١٠ تا ١٢، بخش فارسی رادیو مسکو، ٢/١/١٣٥٩.