روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٤٦٤ - روزشمار جنگ جمعه ١٥ فروردین ١٣٥٩١٨ جمادی الاولی ١٤٠٠ ٤ آوریل ١٩٨٠

تمام معنا با مردم و سران کُرد نداشتیم. من و رهبران ملت کرد امیدواریم با تشکیل این مجمع بتوانیم مسئلة منطقة کردستان را حل کنیم و این هایی که در داخل هم دارند به این آتش دامن می زنند و می گویند حتماً راه حل کردستان نظامی است و لاغیر، من این تز را قبول ندارم و مردود می دانم و راه حل مسئلة کردستان را نظامی محض نمی دانم. درست است که نظامی هم باید باشد، ولی نباید راه مذاکرات دیپلماسی را ببندیم.»

در ادامة گزارش، سؤال و جواب های ذیل درج شده است:

س: «ممکن است فقط به موضوع بررسی مطالبی که در مذاکرات مورد موافقت قرار گرفت، اشاره ای بفرمایید؟» ج: «چون تصمیم گیری باید از طریق رئیس جمهور و حضرت امام باشد، الآن بیانش لزومی ندارد.»

س: «کی به ارومیه و مهاباد برای ادامة مذاکرات خواهید آمد؟» ج: «فردا ان شاءالله ملاقات ها با حضرت امام و رئیس جمهور انجام می شود و هرچه زودتر سعی خواهم کرد برگردم؛ زیرا منطقه در حال انفجار است و هر یک ساعتش یک جور است و یک ساعت تأخیرش، دیر شده است. چون مطالب من دسته کرده است، به محضر اولیای امور عرض می کنم و بر می گردم به منطقه تا منطقه را ان شاءالله آرام کنیم و راه حل نظامی به این صورتی که حتماً باید از طریق نظامی حل کنیم، من موافق نیستم.»

خبرنگار کیهان دربارة منطقة قطور و گروگان های مناطق مختلف سؤال کرد. ج: «یکی از مسائلی که مورد مذاکره قرار گرفته، راجع به گروگان ها بود. این هم باید تصمیمش را اولیای امور بگیرند. من صلاحیت این را نداشتم که بخواهم روی این قضایا تصمیم قطعی بگیرم. من فقط حالت آماده کردن زمینه ها را دارم؛ تصمیم گیری از طرف مقامات بالا و مسئول است. من نمی توانم روی هیچ موردی تصمیم بگیرم و قراردادی ببندم و قولی بدهم و معاهده ای امضا بشود. این ها نیست؛ چون من یک مقام رسمی نیستم؛ فقط این ها را به عرض مقامات مسئول می رسانم.»

س: «در مورد درگیری هایی که در ارومیه بین گروه هایی پیش آمده بود، چه تدابیری اتخاذ شده است که تکرار نشود؟» ج: «در این مورد نیز سعی کردم و جلسه ای با روحانیت ارومیه داشتم و مذاکراتی شد و قرار بود ظرف امروز و فردا، یک اعلامیه از طرف روحانیت ارومیه منتشر بشود و اعمالی که تا حال صورت گرفته، دو طرف را محکوم کنند: هم تظاهرات دینی و مذهبی که چپی ها دارند، شنیدم در دبیرستان ها، دبستان ها و دانشگاه های این جا عکس هایی از لنین و استالین و کتاب های کمونیستی پخش می کنند. این کار بسیار غلط است. البته حملة آن طرفی ها هم به مدارس، کتابخانه و آتش زدن هم غلط است. ما هر دو را محکوم می کنیم و اگر یک همچو مسائلی باشد، باید بنشینیم و عاقلانه بحث کنیم و حل کنیم و با درگیری و آتش زدن و آدم کشتن کاری که نمی شود.»[١]

[١] مأخذ ٨، ص ١١.