روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٨٥١ - روزشمار جنگ شنبه ٢٣ فروردین ١٣٥٩٢٦ جمادی الاولی ١٤٠٠ ١٢ آوریل ١٩٨٠

سازمان ملل متحد مطابقت دارد؛ در صورتی که همة کشورهای جهان می دانند که این قطعنامه از طرف شورای امنیت پذیرفته نشد و چنین قطعنامه ای اصولاً وجود ندارد.

در فعالیت مجامع بین المللی، از آن جمله سازمان ملل متحد و شورای امنیت، نمونه های زیادی وجود دارد که امپریالیسم امریکا به تصمیمات و قطعنامه های این سازمان تنها زمانی احترام می گذارد که با منافع آزمندانة آن وفق داشته باشد و در غیر این صورت حتی در مواردی که دولت امریکا خود به آنها رأی داده باشد، به نحوی آشکار آنها را نقض می کند؛ به عنوان نمونة بارز، قطعنامه های متعدد شورای امنیت در مورد بحران خاورمیانه، تجاوز اسرائیل به کشورهای عرب و اشغال سرزمین های آن را محکوم کرده و از اسرائیل خواسته است که اراضی اشغالی را تخلیه کند. دولت امریکا که عضو دائمی شورای امنیت است نه تنها کم ترین کوششی برای اجرای این قطعنامه ها به کار نبرده، بلکه با پشتیبانی همه جانبه از اسرائیل تجاوزکار و سازمان دادن توطئة کمپ دیوید، راه اجرای این قطعنامه ها و تحقق بخشیدن به خواست های برحق خلق های عرب و به ویژه خلق عرب فلسطین را مسدود ساخته است.»[١]

در مقالة دوم، قطع رابطه با امریکا کنار گذاشتن سیاست سربریدن با پنبه و دست بردن به چماق به وسیلة امریکا توصیف شده و آمده است: «واقعیت این است که بر اثر سیاست های سازشکارانه یا انحصارطلبانه ای که مسئولان حکومتی، به دور از محتوای اساسی خط امام اِعمال می کردند، وقت بسیار گرانبهایی از انقلاب صرف شده.»

سپس با اشاره به ضرورت وحدت توده های مردم و نیروهای مختلف انقلابی آمده است:

«در دوران پیش از انقلاب، مخالفان رژیم یعنی گروه های انقلابی دارای عقاید و نظرهای مختلف سیاسی بودند و تعلقات سازمانی و عقیدتی گوناگون داشتند؛ ولی همة آنها در یک صف و صادقانه در انقلاب شرکت کردند و در نبرد عظیم خلق به رهبری امام خمینی، علیه رژیم تا پیروزی، جانبازانه شرکت جستند. در دوران پس از انقلاب، نه فقط لایه بندی های ناگزیر صورت گرفت و برخی دوستان نیمه راه، صف انقلاب را بنابه خصلت طبقاتی خود ترک گفتند، بلکه در بین نیروهای اصیل انقلابی نیز اختلافات سیاسی با ابعاد وحشت زایی بروز کرد.

دشمن همان قدر که از اعتماد ما ضرر دید، از نفاق ما شاد شد و آن را دامن زد؛ پس اختلافات سیاسی را به وسیلة عمال رنگارنگ خود - که به لباس های افراطی، از مسلمان نمایی تا کمونیست نمایی، درآمده بودند، ولی علیه مسلمانان راستین و کمونیست های واقعی توطئه می کردند - دامن زد. ابرهای تیره و تاریک به دنبال این اوضاع در آسمان انقلاب ما پدیدار شدند که دستاوردهای انقلاب را به طور جدی مورد تهدید قرار می داد؛ اما خوشبختانه در روزهای اخیر، امام خواستار شد که گروه های مختلف سیاسی اختلاف را کنار بگذارند و سپس اهمیت وحدت کلمه و امر یکدلی را بار دیگر خاطرنشان ساخت.

[١] روزنامه نامه مردم، ٢٣/١/١٣٥٩، ص١ تا ٧.