حزب توده سپس به یکی از مهم ترین وظایف واقعی این حزب در ایران می پردازد که توجیه حضور شوروی در افغانستان است. البته این امر با توجه به حساسیت موجود در افکار عمومی ایران دربارة وضعیت مسلمانان افغانستان و جنایات شوروی در آن جا، کار دشواری است. این حزب ضمن تلاش برای امریکایی جلوه دادن مخالفان حضور شوروی در افغانستان، سعی در القای این مسئله دارد که مردم افغانستان از حضور نیروهای شوروی استقبال کرده اند و اکنون طعم شیرین آزادی از یوغ امپریالیسم را می چشند. در همین راستا، در ادامة این اعلامیه مطلبی می خوانیم با عنوان "رویداد دی ماه در افغانستان، مبدأ یک تغییر کیفی" که به این شرح است: «نقشة انورساداتی امپریالیسم امریکا در افغانستان با شکست روبه رو شد. توطئة حفیظ الله امین را نیروهای انقلابی افغانستان نقش بر آب ساختند و دولت انقلابی جدید، به موجب قرارداد موجود بین اتحاد شوروی و افغانستان، از دولت شوروی تقاضا کرد که برای مقابله با نیروهای ضد انقلاب که به وسیلة امریکا و چین و پاکستان تجهیز می شدند، به دولت افغانستان کمک نظامی برساند.»[١]

این اعلامیه مطلب را تحت عنوان "بیماری امام و انتخاب آقای بنی صدر به ریاست جمهوری" ادامه می دهد و به بررسی تأثیر این دو واقعه بر سیاست خارجی ایران می پردازد و تلویحاً به این نکته اشاره می کند که حرکت بنی صدر متمایل به امریکا است و اگر شخص امام نباشد، این انقلاب پایان یافته است و به سمت امریکا خواهد رفت. این حزب، مخالفت با حضور نظامی شوروی در افغانستان را نیز حرکتی به سمت امریکا می شمارد و می نویسد: «تحولی که در ارتباط با جریان کمک نظامی اتحاد شوروی به دولت افغانستان، در سیاست داخلی و خارجی ایران پیدا شد، با بیماری امام و انتخاب آقای بنی صدر به ریاست جمهوری شدت بی سابقه ای پیدا کرد. بیماری امام و دوری ایشان از صحنة فعال سیاست روز، امپریالیسم امریکا را عمیقاً شاد و امیدوار کرد. امپریالیسم امریکا که امام را دشمن آشتی ناپذیر خود می داند، امیدوار گردید که با بیماری ایشان امکانات مانورهای ماهرانه و بهره گیری از اختلافات و اختلاف نظرها در میان گردانندگان جمهوری اسلامی، به میزان غیرقابل مقایسه ای نسبت به گذشته افزایش پیدا خواهد کرد. پیروزی آقای بنی صدر هم در انتخابات ریاست جمهوری، این امید را بیش تر کرد. تجربه هم نشان داد که این امید بی پایه نبوده است.»[٢]حزب توده در ادامه با مرور مفصل تحولات داخلی و خارجی ایران و سیرتلاش های ناموفق مربوط به میانجی گری و سازش بین ایران و امریکا بعد از مسائل لانه، می افزاید: «تنها جای شکرش باقی است که درایت امام خمینی و پایداری قابل تحسین دانشجویان مسلمان پیرو خط امام و پشتیبانی همة نیروهای راستین انقلابی ایران از آنان، مانع از آن شد که سازشکاران و فرصت طلبان، گروگان ها را مجاناً و بدون گرفتن کوچک ترین امتیاز، مانند سایر امتیازاتی که به امپریالیسم امریکا دادند، در طبق اخلاص بگذارند و با عرض پوزش، به شیطان

[١] همان، ص ٤ و ٥.

[٢] همان، ص٤.