و شعارها مبارزه نمی شود، بلکه مبارزه یک قلمرو واقعی دارد و در آن جا است که باید پیروز شویم. در حالت حرف، بله ما چهار اسبه پیش می رویم؛ ولی در عالم واقعیت، وضع ما این طور است که به عقب می رویم. چرا عقب می رویم، مشخص است. روانشناسی یک انقلاب، روانشناسی تولید است و روانشناسی در مصرف نیست؛ حال آن که ما روانشناسی مسابقه در مصرف را انتخاب کرده ایم. همة گروه ها می خواهند تمام محرومیت های قرن های خود به خصوص ٥٥ سال اخیر را امروز در کوتاه ترین مدت، جبران کنند.»

رئیس جمهوری در ادامة سخنان خود گفت: «چه کسی - در دنیای واقعیت ها، و نه در دنیای مجازها و حقه بازی ها - از ما خواهد پذیرفت که در سال گذشته ٧٠٠ میلیارد ریال بودجة عمرانی داشته باشیم و در عمل نتوانیم نصف آن را صرف کنیم؛ بنابراین آیا از ما نخواهند پرسید که این چگونه مبارزه ای بود که شما نتوانستید مصرف خود را کم کنید و تولید را اضافه کنید؟ ... بعضی می گویند انقلاب ما معنویت است؛ گویا معنویت و اقتصاد از هم جدا است. این یک نوع غرب گرایی است. کلیسای قرون وسطی این چنین تصور را تبلیغ می کرد. در اسلام معنویت را نمی توان از مادیت جدا کرد. مادیت ما راهی است برای رسیدن به معنویت. مادیت هیچ ارزشی ندارد؛ ولی به شرطی که در طریق اعتلای معنویت باشد، از این رو بسیار هم زیبا است. اگر ما بگوییم به اقتصاد کاری نداریم، اقتصاد به ما کار دارد.»[١]

به گزارش کیهان بنی صدر همچنین گفت: «از روزی که انقلاب ما پیروز شده، ما در زمینه های واقعی مبارزه با سلطة غرب پیش نرفته ایم؛ بلکه در بعضی زمینه ها عقب هم رفته ایم و وابستگی اقتصادی در زمینة واردات، حالا از قبل از انقلاب بیش تر شده است؛ چون نه ما رفته ایم دنبال ادامة مبارزه با سلطة خارجی در زمینه های واقعی، و نه تبلیغات دستگاه های رادیو و تلویزیون و روزنامه ها به این زمینه ها پرداخته اند، و نه توانسته ایم مانع از تبلیغات سوء گروه هایی بشویم که موجودیت آنها در وابستگی ایران است.»

بنی صدر افزود: «در زمینة صنعت نفت، ما در یک سال گذشته کاری عظیم کرده ایم و آن، کاهش تولید نفت و افزایش درآمد نفت است که این وجه تمایز ما است؛ امّا در کارهای تولیدی و سرمایه گذاری، در سال گذشته چه کرده ایم؟ کدام طرح صنعتی را اجرا کرده ایم؟ در این زمینه ما عقب رفته ایم.»

رئیس جمهوری در ادامة سخنان خود گفت: «این که ما ترکیب پرداخت های خارجی خود را تغییر داده ایم، یک پیروزی است و امروز تنها ١٦ درصد با دلار خرید می کنیم و بقیه را با ارزهای دیگر انجام می دهیم؛ در صورتی که قبل از انقلاب، بیش از ٨٠ درصد خریدهای ما با دلار بود. این یک پیروزی عظیم در زمینة مبارزه با سلطة امریکا بود و حال آن که جلب توجه هیچ کس را نکرد. ارزش این مبارزه با مبارزة گروگان گیری قابل مقایسه نیست؛ لهذا آن جلب توجه می کند؛ چون زمینة تبلیغی آن بوده است؛ ولی این مورد هیچ جلب توجه نمی کند.»

[١] مأخذ١، ص ١ و ٢.