عربستان سعودی اواخر ١٩٧٨، عملاً روزانه ١١ میلیون بشکه نفت استخراج می کرد؛ یعنی ٥٥٠ میلیون تن نفت در سال. امروز تولید نفت عربستان سعودی ٥/٩ میلیون بشکه در روز و به عبارت دیگر ٤٧٠ میلیون تن در سال است. افزایش ظرفیت تولید در عربستان امکان پذیر است و می توان این کار را کرد. سعودی ها قادر هستند استخراج خود را به اندازة نفتی که ایران فعلاً تولید می کند، افزایش دهند.

س: اگر لیبی و شاید هم الجزایر از اقدام ایران پشتیبانی کنند و تحویل نفت را متوقف کنند، چه می شود؟ ج: طبیعی است که اگر واقعاً این مقدار نفت قطع شود، سریعاً بحران به وجود می آید؛ اما اگر این کشورها فقط به بعضی از کشورها نفت تحویل ندهند، باز هم از طریق لوله های ارتباطی، نفت از جاهای دیگر به این جا می رسد.

س: ایالات متحدة امریکا و کانادا تا چه اندازه می توانند امروز نفت تحویل کشورهای اروپایی بدهند؟ ج: امریکا هم اکنون ٤٠ درصد از احتیاجات خود را وارد می کند. اول باید یک بحران بزرگ بین المللی پیش بیاید تا امریکا نفت به متحدین خود تحویل دهد.

س: آیا امریکا قادر است برای همیشه قسمت عمده کمبود نفت اروپا را تأمین کند؟ ج: نه.

س: نفت دریای شمال از نروژ و بریتانیا چطور؟ ج: در این مورد هم باید ابتدا یک بحران تشکیلاتی بهوجود آید تا سازمان بین المللی انرژی مشغول سازماندهی شود. این کار هم اکنون نیز تمرین می شود. طبق این تشکیلات، انگلیسی ها و نروژی ها باید نفت دریای شمال را به کشورهای اروپایی و متحدین دیگر تحویل دهند و این کار به انگلیس و نروژ فشار وارد می آورد.

س: در این صورت بازهم یک اختلاف سیاسی در جامعه اروپا پیش می آید؟ ج: بله این امکان وجود دارد. من تصور می کنم انسان می خواهد به هر قیمتی که شده، مانع بهوجود آمدن این بحران تشکیلاتی بشود. ...

س: کارتل های بزرگ نفت مانند موبیل اویل، اکون و تگزاکو از مراکز امریکایی، رهبری می شوند. اصولاً این شرکت ها تا چه اندازه قادر هستند خواست های اروپایی ها را که شاید در مقابل منافع امریکا قرار دارد، برآورده کنند؟ ج: شرکت های نفتی، در درجة اول، شرکت های بازرگانی هستند نه وسائل استراتژیکی یا سیاسی دولت ها. یک شرکت بین المللی در زمینة انرژی باید در مقابل کشورهایی که در آن فعالیت دارد احساس مسئولیت کند و احتیاجات این کشورها و بازار را تأمین نماید. اگر مشکلاتی از نظر مایحتاج در یکی از این کشورها بهوجود آید، این شرکت همیشه تلاش می کند تا آن را برطرف کند؛ حتی اگر این مشکل به علت تحریم بهوجود آمده باشد.

س: چه خواهد شد اگر امریکا خلیج فارس را مسدود کند و یا احتمالاً تنگة هرمز را مین گذاری نماید؟ ج: این دیگر بحران نخواهد بود، بلکه یک فاجعه خواهد بود. در این صورت هیچ کاری از دست انسان برنمی آید.»[١]

ضمیمة دوم روزشمار ٢٥/١/١٣٥٩: پیش بینی رادیو مونت کارلو و رادیو کلن از آینده بحران ایران و عراق

در بازتاب وضعیت موجود بین ایران و عراق، امروز یک مفسر رادیو مونتکارلو گفت: علی رغم تشنج موجود میان عراق و ایران، جنگ میان دو کشور رخ نخواهد داد؛ زیرا جنگ مشکلات را حل نمی کند و عراق مایل به جنگ نیست. این مطلب را سعدون حمادی وزیر خارجة عراق که به طور رسمی از فنلاند دیدار می کند، اعلام داشته است. وی افزوده است: ما احتیاج به جنگ نداریم؛ چه علل آن داخلی باشد یا خارجی؛ زیرا رژیم سیاسی ما پایدار و کشور ما رو به رشد است و به سرعت تحول می یابد.[٢]

همچنین تفسیر ذیل از رادیو کلن پخش شد:

اختلافات ارضی میان ایران و عراق روز به روز ابعاد وسیع تری می یابد و طبق گزارشهای رسیده، ارتش های دو کشور به حال آمادهباش کامل در آمده اند. اختلافات متعدد میان دو کشور تقریباً بعد از پیروزی انقلاب در ایران آغاز شد. حکومت بعث عراق تا قبل از پیروزی انقلاب، روابطی بسیار حسنه و

[١] اداره کل مطبوعات و رسانه های خارجی وزارت ارشاد ملی، نشریه "بررسی روزانه مطبوعات جهان"، ٢/٢/١٣٥٩، ص ٣٢ تا ٣٥، به نقل از اشپیگل چاپ آلمان (هامبورگ)، ١٤ آوریل ١٩٨٠ (٢٥/١/١٣٥٩).

[٢] مأخذ ٢، ص١٣، بخش عربی رادیو مونت کارلو، ٢٥/١/١٣٥٩.