غافلگیری را نیز مدنظر داشتند. در واقع از طرفی افکار عمومی برای اقدام نظامی امریکا آماده می شد و از طرفی دیگر با مطرح کردن زمان بندی های مختلف و دوردست و با انتشار خبرهایی درباره محاصره دریایی، مین گذاری سواحل ایران و دیگر اقدامات نظامی، ذهن مسئولان و تصمیم گیرندگان ایران از حرکت اصلی نظامی امریکا دور می گردید. در این خصوص گزارش های مفصل رادیو امریکا درباره چگونگی و تبعات مین گذاری و میزان احتمال آن، اعلام اخبار غیررسمی مقامات پنتاگون درباره محاصره بنادر ایران، اظهارات سناتورهای امریکایی دربارة چگونگی استفاده از نیروهای نظامی، انتشار نظرسنجی ها در مطبوعات درباره حمله نظامی قابل ذکر است که به خصوص در چند روز آخر فروردین افزایش یافته بود و در کنار آن از کانال های مختلفی وانمود می گردید که اقدام نظامی اگر هم در کار باشد بعد از شکست قطعی فعالیت های امریکا و متحدان آن، در زمینه های سیاسی و اقتصادی خواهد بود. فراخواندن سفیران کشورهای مختلف و بازگشت آنان به تهران، انتظار برپایی اجلاس وزیران کشورهای بازار مشترک اروپا و بعد از آن اجلاس سران آن کشورها، همراه با بلاتکلیفی در نوع همراهی با امریکا، از جمله این اقدامات است.

در مجموع آنچه در فروردین درباره حمله نظامی و حواشی آن انعکاس یافت فضایی ایجاد کرد که خود به خود ایرانیان را به احتمال وقوع حمله نظامی و در عین حال نزدیک نبودن وقوع آن عادت می داد و حساسیت را از آنان می گرفت. به خصوص در اواخر فروردین تشدید بحران های داخلی مربوط به دانشگاه ها و کردستان عمده حساسیت ها را متوجه خود کرده بود و جای چندانی برای تمرکز در موضوع احتمال حمله نظامی امریکا باقی نگذاشته بود.

٢. بحران در روابط و مناسبات ایران و عراق، عراق بر طبل جنگ می کوبد

اظهارات بنی صدر رئیس جمهوری و فرمانده کل قوا در اولین روز سال نو (١٣٥٩)، خود ترسیم واضحی از وخامت اوضاع در مناسبات ایران و عراق است. وی در نماز جمعه نوروزی تهران که با وسعت و تنوع مطالب بی نظیری در بهشت زهرا برگزار شد، به عنوان سخنران قبل از خطبه ها سخنرانی کرد. بنی صدر درباره روش و طریقه شدیداً خصمانه ای که دولت بعثی عراق در قبال ایران در پیش گرفته است و در مقابله با آن گفت:

«سفیر عراق یک بار پیش من آمد. به او گفتم به رئیس خودت بگو که اگر فکر کنید تیر و تفنگ دشمن، ما را ناراحت می کند، ابداً؛ چون اینها برای ما مثال نقل و نبات می باشد و هیچ ناراحت نیستیم. ما در مورد این که شما دستتان را از وطن ما کوتاه بکنید مذاکره نمی کنیم ... ملت برادر ما عراق هم بداند همان طور که ما می توانیم نماینده ابرقدرت امریکا را بیرون کنیم، می توانیم با توطئه های بین المللی هم مبارزه کنیم. آنها هم می توانند این کار را بکنند و زودتر کلک صدام حسین را بکنند.»