به جهت این که بحران ایران به آسانی قابل حل و فصل نیست، بر خلاف انتظار، برای وی حمایت بیش تر مردم را به ارمغان آورد؛ اما این محبوبیت که به کارتر اجازه داد مسئله آزادی گروگان ها را از مجاری سیاسی و با آرامش دنبال کند، دیری نپایید. جالب است که در این میان، امید به یافتن راه حلی برای این بحران، بیش تر شده است. مشکل مورد بحث در حال حاضر بیش از آنچه بین ایران و امریکا مطرح باشد، بین خود ایرانیان در نوسان است.[١]

این روزنامه در بخش دیگر می نویسد: اکنون کاملاً روشن است که رئیس جمهوری ایران و وزیر امور خارجه اش، اگر بتوانند گروگان ها را آزاد کنند، بحران موجود را نیز حل خواهند کرد؛ ولی بنی صدر و وزیر خارجه اش تا هنگامی که از حمایت کامل آیت الله خمینی برخوردار نباشند، قادر نخواهند بود قدرت خود را بر دانشجویان گروگان گیرنده تحمیل کنند و در این میان روش آیت الله خمینی نیز هر روز به طور نامعلوم و مبهمی در نوسان و تغییر است.[٢]

روزنامة فرانسوی فیگارو تحت عنوان "ایران، سکوت تهدیدآمیز واشنگتن" نوشت: مسئولان امریکایی دریافته اند که تا زمانی که آیت الله خمینی از حمایت دولت در برابر دانشجویان مسلمان گروگان گیرنده خودداری کند، هیچ گونه سازشی با آقای بنی صدر امکان پذیر نیست.[٣]

ساندی تایمز چاپ لندن نیز در مطلبی با عنوان "کارتر در دام مبارزة قدرت میان ایرانیان" نوشت: این گروگان ها به مستمسکی در دست بهشتی تبدیل شده اند و او بدین وسیله، ضعف سیاسی بنی صدر و قدرت خود را به تماشا می گذارد. کارتر احساس می کند که در این موقعیت حساس، باید از نظر سیاسی، تا آن جا که از دستش برمی آید، هشیاری و احتیاط نشان دهد؛ چرا که دولت کارتر بیش از حد نگران آن است که ایران، در نتیجة نوعی قضاوت غلط امریکا، زیر نفوذ شوروی در آید. نگرانی دیگر این است که بحران گروگان ها لطمة شدیدی در مبارزة انتخابات ریاست جمهوری بر کارتر وارد آورد.

این نشریه در خاتمه نوشت: انتخاب یک رئیس جمهوری در سال جاری به منزلة آن است که از میان دو شخصیت منفی، انسان یکی را انتخاب کند. عده ای طرفدار ریگان هستند؛ زیرا از اقدامات کارتر سلب امید کرده اند. کسانی هم به رئیس جمهوری کنونی رأی مثبت می دهند؛ بدان دلیل که از ریگان وحشت دارند.[٤]

٢٩٨

امروز مصر به شکلی بی سابقه، موضع تحریک آمیزی بر ضد ایران اعلام کرد. پطروس غالی وزیر خارجة مصر که اینک سرگرم دیدار از هند است، اظهار داشت: مصر در برابر تجاوز ایران یا هر کشور غیرعربی دیگر، آمادة دفاع از کلیة کشورهای عربی خلیج فارس است. پطروس غالی گفت: در صورت وقوع چنین تجاوزی مصر به کمک کشور مورد تجاوز خواهد شتافت. این کار بر اساس مفاد "پیمان امنیت جمعی" سال ١٩٥٠ صورت می گیرد که بعدها به امضای چندین کشور عربی حوزة خلیج فارس نیز رسید؛ ولی این کمک، در صورت تقاضا به عمل خواهد آمد.

[١] اداره کل مطبوعات خارجی وزارت ارشاد ملی، نشریه "بررسی روزانه مطبوعات جهان"، ٢٤/١/١٣٥٩، ص ١٧، آبزرور چاپ انگلستان (لندن) ٦ آوریل ١٩٨٠ (١٧/١/١٣٥٩).

[٢] مأخذ ٧، ص٦، لندن - آسوشیتدپرس، به نقل از آبزرور، ٦ آوریل ١٩٨٠ (١٧/١/١٣٥٩).

[٣] اداره کل مطبوعات خارجی وزارت ارشاد ملی، نشریه "بررسی روزانه مطبوعات جهان"، ٢٠/١/١٣٥٩، ص ١٦، فیگارو چاپ پاریس، ٥ و ٦ آوریل ١٩٨٠ (١٦ و ١٧/١/١٣٥٩).

[٤] مأخذ ١١، ص ١٢، ساندی تایمز - چاپ لندن، ٦ آوریل ١٩٨٠ (١٧/١/١٣٥٩).