دیگر، ایران نیز برای تأمین واردات، خاصه مواد غذایی، به فواید فروش نفت نیاز مبرمی دارد؛ اما به هرصورت، محتمل این است که تنها معدودی از کشورها در تحریم اقتصادی ایران به ایالات متحدة امریکا تأسی کنند؛ هرچند که در مورد مسئلة گروگان ها نیز جانب این کشور را داشته باشند.»[١]

روزنامة واشنگتن پست به تعبیر رادیو امریکا "به مقامات ایران طعنه می زند" و می نویسد:

این مقامات می پندارند که نفت ایران در برابر همة مسائل به ایران مصونیت داده است و آن کشور را از هر اقدام دیگری بی نیاز ساخته است. صادرات نفت ایران به سبب نواقص فنی و مدیریت غلط، رو به کاهش است. ایران دیگر در صنعت نفت خود سرمایه گذاری کافی نمی کند. تولید نفت ایران اکنون به قدری کم شده که بودن و یا نبودن آن دیگر برای جهان خارج چندان تفاوت نمی کند. دنیا نیازی به نفت ایران ندارد.»[٢]

روزنامة لوس آنجلس تایمز می نویسد:

«در واقع این تحریم ها در کوتاه مدت سبب خواهد شد که افراطیون و متعصبین در ایران بیش تر علیه امریکا جبهه بگیرند. تنها چیزی که واقعاً به رژیم ایران می تواند فشار وارد کند منع صدور مواد غذایی و دارویی به ایران است که پرزیدنت کارتر تهدید کرده تحریم اقتصادی می تواند شامل این اقدام هم شود. ایران ممکن است بتواند از سایر منابع، نیازهای خارجی و دارویی خود را تأمین کند؛ ولی اگر موفق نشود، پس از مدتی ایران با کمبودهای شدید مواد غذایی و خواربار روبه رو می شود و دولت ایران در آن صورت تحت فشار شدید قرار می گیرد کارتر حق دارد که اکنون مسئولیت ادامة بحران ایران را کاملاً متوجه خمینی و شورای انقلاب ایران بداند. اشغالگران سفارت امریکا ظاهراً گفته بودند حاضرند گروگان ها را به دولت بسپارند؛ ولی دولت ایران یعنی خمینی و شورای انقلاب بودند که گفتند حاضر نیستند گروگان ها را تحویل بگیرند. اکنون مسئولیت اخلاقی و سیاسی این بحران بدون ردخور به گردن خمینی و شورای انقلاب است.»[٣]

روزنامة لوموند چاپ پاریس در سرمقالة امروز خود نوشت:

برای این که امریکا بتواند ایران را به سوی سازش پیش ببرد، قطعاً احتیاج به متحدان خود دارد. در واقع مجازات های تعیین شده برای ایران هنگامی توخالی خواهند بود که اروپا در این ماجرا شرکت نکند. ٢٠ سال پیش، آیزنهاور با اتخاذ مجازات های اقتصادی بسیار شدید، کوبا را به دامان شوروی افکند. برانگیختن اصول کاستریسم ایرانی، برای امریکا و تمام غرب دارای عواقب بسیار وخیمی خواهد بود که مسئلة خودداری و عاقبت اندیشی متحدان امریکا را کاملاً توجیه می کند.[٤]

روزنامة ترکومان (ترجمان) چاپ ترکیه نوشت:

شوروی سعی در وخیم تر کردن اوضاع در منطقه خواهد کرد تا از این طریق مسئلة افغانستان از اذهان ناپدید شود. موفقیت این سیاست بسته به ایران و روشی است که متحدان و دوستان امریکا اتخاذ خواهند کرد. اگر ایران راه سلامت را در پیش گیرد، مشکلی پیش نخواهد آمد و این بسته به نفوذی است که مقامات ایرانی می توانند در آیت الله خمینی داشته باشند؛ در غیر این صورت ایران درگیر ماجراجویی خواهد شد.[٥]

جراید هند با نگاهی تقریباً انتقادی به امریکا، قضیه را دنبال کردند. روزنامة نشنال هرالد، ارگان حزب کنگره تحت رهبری خانم گاندی نوشت:

انتخابات آیندة امریکا و مسئلة گروگان گیری موجب شده است کارتر چنین عکس العملی از خود نشان دهد. جیمی کارتر ممکن است ضعیف نباشد، ولی تا آنجایی که به منافع امریکا مربوط می شود از دوراندیشی کافی برخوردار نیست.

روزنامة تایمز آوایندیا نیز می نویسد:

صرف نظر از این که اقدام نظامی بر ضد ایران جان گروگان ها را به خطر می اندازد، امریکایی ها خود به تنهایی توانایی آن را ندارند تا به تهدیدهایشان تحقق بخشند؛ زیرا احتمال آن هست که این اقدام از سوی جامعة بین المللی با محکومیت روبه رو شود.

[١] مأخذ ٤، ص١٤، بخش فارسی رادیو لندن، ٢١/١/١٣٥٩.

[٢] مأخذ ٤، ص٢٦، بخش فارسی رادیو امریکا، ٢١/١/١٣٥٩.

[٣] مأخذ٤، ص٢٦و ٢٧، بخش فارسی رادیو امریکا، ٢١/١/١٣٥٩.

[٤] اداره کل مطبوعات خارجی وزارت ارشاد ملی، نشریه "بررسی روزانه مطبوعات جهان"، ٣٠/١/١٣٥٩، ص١٩و ٢٠، لوموند چاپ فرانسه (پاریس) ١٠آوریل ١٩٨٠(٢١/١/١٣٥٩).

[٥] مأخذ ٤، ص ١٨، آنکارا - خبرگزاری فرانسه، ١٠آوریل ١٩٨٠(٢١/١/١٣٥٩).