اعلام مواضع گروه های مختلف دربارة امریکا و عراق، در وضعیت کنونی و با توجه به افکار عمومی، خودبه خود نوعی تبلیغ و ترویج نیز به شمار می آید و علامتی از صداقت و مردمی بودن و انقلابی بودن آنان تلقی می شود. در میان گروه های مارکسیستی، حزب توده بیش ترین توجه را به این نکته دارد. بخشی از گروه های مائوئیستی سه جهانی[٢] نیز، چنین مصالحی را در اعلام مواضع خود در نظر می گیرند. در این میان، مواضع سازمان چریک های فدایی خلق، از فقدان حاکمیتِ حداقلِ عقلانیت و حسابگری در هستة مرکزی سازمان یا نوعی تشتت در تصمیم سازی حکایت می کند؛ تشتتی که بعضاً به صورت مواضع بسیار افراطی غیرقابل دفاع برای هواداران، بروز می کند که نوعی خودزنی محسوب می شود و بقایای مشروعیت این گروه قدیمی و معروف را به نابودی می کشد.

در شمارة امروز هفته نامة کار، ارگان سازمان چریک های فدایی خلق، دو مطلب شایان توجه درج شده است. مطلب اول با عنوان "امپریالیسم امریکا و تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی" به چاپ رسیده است. مواضع اعلام شده در آن، در این موقعیت - که عراق ادعاها و تهدیداتی را مطرح می کند - دقیقاً خرد کنندة روحیه و ارادة مقاومت در مردم است؛ حتی نوعی صدور مجوز برای خدشه وارد کردن بر چارچوب ارضی کشور به شمار می آید و جمهوری اسلامی را در برابر فشارهای سیاسی و تبلیغاتی عراق در مسئلة سه جزیره، بی دفاع قرار می دهد. در مطلب دوم و نیز در همان مطلب اول، به کوبیدن ارتش و نیروهای مسلح و فرماندهان آن، با شدیدترین تعابیر ممکن، می پردازد.

در مطلب اول، در بررسی مسئلة سه جزیرة ایرانی خلیج فارس آمده است:

«سال ها است که دولت های سرمایه داری و محققان تاریخ دان و جغرافی نویس طرفدار سرمایه داری، در پاسخ به این سؤال قلم فرسایی کرده اند، اسناد و مدارک تاریخی بیرون کشیده اند، قراردادهای بین المللی را حجت گرفته اند، که ثابت کنند جزایر سه گانه متعلق به کیست. هرکس چیزی در این زمینه گیرش آمد، با جار و جنجال روی آن تبلیغ می کرد که ثابت شد جزایر متعلق به ما است؛ اما ببینیم حقیقت چیست.

این سه جزیره در نزدیکی تنگة هرمز یعنی گلوگاه خلیج فارس قرار دارند و تا چند سال پیش عموماً متروکه و غیر مسکونی بودند. فقط در ابوموسی حدود ٣٠ خانوار زندگی می کردند. وقتی در

[١] مأخذ ١٠، ص١.

[٢] منظور گروه هایی نظیر حزب رنجبران است که امریکا و شوروی را در کنار هم، در جهان اول قرار می دهند و اروپا و ژاپن را در جهان دوم و چین و ایران و دیگر کشورهای آسیایی، افریقایی و امریکای جنوبی را در جهان سوم دسته بندی می کنند. به این ترتیب شوروی نه تنها قطب انقلاب محسوب نمی گردد بلکه در کنار امریکا دشمن انقلاب ها و خلق های جهان سوم شمرده می شود.