روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ١١٦٦ - روزشمار جنگ شنبه ٣٠ فروردین ١٣٥٩ ٣ جمادی الثانی ١٤٠٠ ١٩ آوریل ١٩٨٠
حدود ساعت ٩:٣٠ عده ای از دانشجویان انجمن اسلامی با پلاکاردی مبنی بر این که کمونیست ها دانشگاه را تصرف کرده اند، سعی در کشاندن مردم ناآگاه به داخل دانشگاه می کنند. اغتشاشگران چون با مقاومت قهرمانانة دانشجویان و بی نتیجه ماندن اقدامات مذبوحانة خود مواجه می شوند، عوام فریبی خود را گسترش می دهند و شایعات را به مدارس و حتی به مساجد می کشانند و ضمن نشر اکاذیب از قبیل این که کمونیست ها و مجاهدین، دانشگاه ها را اشغال کرده اند، از مردم می خواهند برای دفاع از اسلام به دانشگاه بروند. مردم ناآگاه و تحریک شده به سوی دانشگاه می آیند و متأسفانه عده ای معمم نیز در بین آنها دیده می شود.
نماز به اصطلاح وحدت اجرا می شود که در حقیقت محتوایی جز تفرقه و توطئه نداشت. آن گاه به سمت ساختمان ١٥ خرداد هجوم می برند. در این بین، دانشجویان انقلابی که به هدف شوم آنها پی برده بودند، خانة خود و میراث گذشتگان خود را چون نگینی در میان گرفتند و زنجیروار دور آن حلقه زدند. مهاجمین وقتی با مقاومت سرسختانة دانشجویان مواجه شدند، عجز خود را نشان دادند و ضمن هجوم وحشیانه، چند تن از برادران را مجروح کردند؛ ولی کاری از پیش نبردند.[١]
٧١١
از جمله روش های مورد استفادة سازمان مجاهدین خلق، اقدام غیرمستقیم از طریق اشاعه و ترویج نظرهای خویش از زبان شخصیت ها و محافل غیرتشکیلاتی است که البته به نحوی با سازمان مرتبطند. در مسائل اخیر نیز در کنار تحرکات مستقیم و غیرمستقیم، اقدام دیگر سازمان تلاش جهت صدور بیانیه هایی خاص با محتوای مورد نظر سازمان از زبان دیگران، و سپس ترویج آن است. نمونة آن، بیانیه ای است که با عنوان "بیانیة اعضای هیئت علمی دانشگاه دربارة حملة اوباش به دانشگاه تربیت معلم" در نشریة مجاهد درج شده است؛ اما ذکر نشده است که چه کسانی آن را امضا کرده اند و حتی به تعداد اعضای هیئت علمی دانشگاه مزبور که این بیانیه را امضا کرده اند نیز اشاره نشده است. این بیانیة بدون امضا که کاملاً یک ادعانامه بر ضد یک طرف و تأیید قطعی طرف دیگر است، به این شرح در نشریة مجاهد درج شد:
«حملة گروه های فریب خورده به دانشگاه تربیت معلم، بعدازظهر روز جمعه ٢٩ فروردین ماه که تا پاسی پس از نیمه شب در دانشگاه ادامه داشت، منجر به قتل یک نفر، تخریب و آتش سوزی کتابخانة مرکزی و بعضی از آزمایشگاه ها شد. آنها خسارات جبران ناپذیری وارد کردند و دانشجویان را که از خانة خود دفاع می کردند، مورد حمله قرار دادند و بیش از ٥٠ نفر را زخمی کردند. آنها بدون رعایت دستور امام و بیانیة شورای انقلاب در مورد دانشگاه ها، با این عمل خود می خواهند مبارزة ضدامپریالیستی مردم ایران را منحرف نموده و به این گونه بین مردم تفرقه ایجاد نمایند. ما اعضای هیئت علمی دانشگاه
[١] همان، ص ٨.