معمولاً انجام راهپیمایی های ضد امریکایی گروه های مختلف در تهران، از نقطة اعلام شده ای آغاز می شود و به سفارت سابق امریکا، "لانه جاسوسی"، در خیابان طالقانی ختم می گردد و در همان جا قطعنامة راهپیمایی قرائت می شود؛ امّا عصر امروز یک راهپیمایی که از دانشگاه تهران شروع شد، در میان راه متوقف گردید. در گزارش بامداد از این واقعه آمده است:

به دعوت "راه کارگر"، "سازمان پیکار در راه آزادی طبقة کارگر" و "رزمندگان آزادی طبقه کارگر" یک راهپیمایی از مقابل دانشکدة فنی دانشگاه تهران در مسیر خیابان انقلاب برپا شد. این تظاهرات که به منظور محکوم کردن توطئه های امپریالیسم امریکا برپا شده بود به علت احتمال برخورد بین راهپیمایان و گروهی از مخالفان، ادامه اش امکان پذیر نشد. بنا به گزارش های رسیده، برخوردها و درگیری های اولیه که با دخالت مأموران انتظامی از گسترش آن جلوگیری شد، خوشبختانه صدمات و خساراتی نداشت. راهپیمایان با صدور قطعنامه ای در ١٠ ماده، به تظاهرات ضدامپریالیستی خود پایان دادند. شرکت کنندگان که مرتب شعار مرگ بر امریکا سر می دادند، طی قطعنامة خود اعلام داشتند که مبارزة ضدامپریالیستی از مبارزه بر ضد سرمایه داری وابسته جدا نیست. در این قطعنامه همچنین آمده است: مبارزة ضدامپریالیستی واقعی بدون اتحاد همة نیروهای مترقی و انقلابی میسر نیست. گروگان های جاسوس امریکایی باید بلافاصله محاکمه شوند و تنها در قبال بازگشت شاه خائن و استرداد اموال او و نیز اموال مصادره شدة ایران در امریکا، پس داده شوند. تمامی قراردادهای اسارت بار اقتصادی و سیاسی و نظامی با امپریالیسم نیز باید لغو و افشا شود[١]

یادآوری می شود گروه های نام برده شده در گزارش مذکور، از گروه های کوچک، امّا فعّال و پرسر و صدا به شمار می روند که برخورد تندی با حاکمیت ابراز می کنند. آنها قرار گرفتن تحت حاکمیت و نهادهای قانونی نظام را به طور رسمی و صریح و با پرخاش، رد می کنند و نیز در مناطقی که برخوردهای مسلحانه بین نهادهای نظام و مخالفان آن وجود دارد، شرکت خود را در آن برخوردها علناً اعلام می کنند. این وضع، به طور طبیعی در نیروهای طرفدار نظام واکنش ایجاد می کند که ناشی از احساس ناتوانی نظام در برخورد با این گونه اقلیت های پرتلاش و برانداز است؛ به گونه ای که خودبه خود، "اقدام مستقیم" و "تعیین تکلیف در خیابان ها" که از ویژگی های "وضعیت انقلابی" است، به منزلة روش برخورد با ناهنجاری ها در دستور کار قرار می گیرد.

نمونه ای از مواضع گروه های یاد شده که می تواند توضیح بیش تری برای این مسئله باشد، مقالة درج شده در شمارة امروز نشریة راه کارگر است. این مقاله صراحتاً حتی به سرزنش سازمان مجاهدین خلق می پردازد که با اظهار نزدیکی به یک جناح از حاکمیت می کوشد تحریکات خود را قانونی نشان دهد. در این مقاله آمده است: مجاهدین، شرّ اصلی را نه کل قدرت مسلط، بلکه

[١] مأخذ ١٨، ص٢.