طرح صریح و پافشاری بر مطامع رژیم بعث در پوشش عرب گرایی افراطی در بحران دوم و طرح سرسختانه مطالبات غیرقابل اجابت در بحران سوم و به خصوص خشونت رو به افزایش در هر دو بحران اخیر، علائمی از این حدّت است.

البته هر چند در سطح جریان های سیاسی داخلی، اختلافات موجود به حدّت و شدّت اختلافات امریکا و ایران، عراق و ایران و نیز آنچه تحت عنوان اختلافات قومی مطرح می شود نیست؛ امّا مسئله مهم این است که در زمینه تعامل و مناسبات گروه های مخالف و موافق نظام، وضع کنونی قابل تداوم نیست. این وضع آشکارا مقدمه ای برای وضعیت جدید است که دیر یا زود، فرا خواهد رسید.

در واقع نوع طرح سرسختانه مواضع و انعطاف ناپذیری رفتار سیاسی و چگونگی پیگیری مطالبات، خود نشان می دهد که اختلافات فعلی می تواند دستمایه درگیری های شدیدی در آینده باشد. در مواردی، رفتار و مواضع سیاسی به شدت کینه توزانه و غیرقابل پذیرش برای طرف مقابل است؛ ولو بخواهد که منعطف باشد. این کینه توزی، به خصوص وقتی با دروغ پردازی و برخوردهای عوام فریبانه و غیرصادقانه همراه می شود، کوچک ترین روزنة امیدی برای حل مسالمت آمیز اختلافات و رفتن به سوی تجربه جامعه چند صدایی باقی نمی گذارد.

یک مثال: ضمن مطالب روز ١١/١/١٣٥٩ در کتاب، اعلامیه ای از سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر درج شده که در آن ارتش جمهوری اسلامی ایران با ارتش امریکا در ویتنام و ارتش اسرائیل یکی شمرده شده و از آن با عباراتی چون "ارتش ضد خلقی"، "ارتشی که فرمان آن دست تیمسارهای شاهنشاهی است" یاد شده است. در واقع از ارتشی که بر اثر انقلاب زیر و رو شده است و در وضع بازسازی است و از جمله به جز معدودی، عموم فرماندهان آن درجه سرهنگ و پایین تر دارند، یک سازمان جنگجوی قدرتمند غول پیکر سراسری مشابه ارتش شاه ترسیم می شود که دستش "برای هر گونه جنایتی بازگذاشته شده است." این گونه برخورد، اختصاصی به ارتش و سپاه که به هر حال نیروهای نظامی حکومت هستند، ندارد. نوع برخورد با شخصیت ها و مسئولان نظام جدید نیز عموماً به شدت هتاکانه و با آشتی ناپذیری قطعی همراه است. حتی شخصیت های میانه رو و معتدل نظام به گونه ای مورد خطاب قرار می گیرند که هیچ راهی برای مسالمت از سوی طرف مقابل باز گذاشته نمی شود.

در مطالب روز ١/١/١٣٥٩ ضمن یک گزارش خبری از سازمان چریک های فدایی خلق چنین آمده است: "عوامل سرسپرده امپریالیسم امریکا، این دشمنان قسم خوردة کارگران و زحمتکشان ایران، اکنون از بلندگوهای تبلیغاتی و روزنامه های جیره خوارشان - که تا دیروز سنگ حکومت شاه جلاد و سلطنت ننگین وی را به سینه می زدند - استفاده کرده و با