برابر تجاوز یک ابرقدرت خرد می شود. درست است که امریکاییان ما را تهدید می کنند، اما بالاخره گرگ ما روس ها می باشند؛ چون در این جا هستند. اگر روس ها بخواهند برای ما ناراحتی های داخلی به وجود بیاورند و مانع از اتخاذ یک سیاست فعال از جانب ما در مورد افغانستان شوند، این کار برای ما غیرمنتظره نخواهد بود؛ ولی باید روس ها بدانند که فعالیت ما در اسلحه ای که می توانیم بدهیم نبوده، بلکه در نفس خود فعالیت است؛ یعنی ما می توانیم فضای روانی پایداری را به وجود بیاوریم که ارتش شوروی قادر به شکست آن نخواهد بود.

س: در مورد حضور نظامی امریکا در خلیج و دریای عمان چه می گویید؟

ج: اگر به تاریخ معاصر ایران و افغانستان نگاه کنیم، خواهیم دید که دو ابرقدرت همیشه دربارة سرنوشت این دو کشور با هم توافق داشته اند. گویی میان آنها توافق ضمنی وجود دارد تا نگذارند ملّتین ایران و افغانستان، خود، سرنوشت خویش را تعیین کنند ... از این رو وقتی که اتحاد جماهیر شوروی در افغانستان دخالت می کند، ایالات متحدة امریکا نیز به نوبة خود در خلیج دخالت می کند، و یکی از هدف های مهم ما این است که مانع از این توافق جهانی دربارة سرنوشت منطقة خودمان شویم.

س: آیا به نظر شما خطر دو ابرقدرت برابر است یا خطر یکی بیش از دیگری است؟

ج: چون ما به ایالات متحدة امریکا مربوط هستیم، لذا خطر آن بیش تر قابل لمس است؛ ولی نمی توانیم بگوییم اتحاد جماهیر شوروی خطری برای ما ندارد؛ زیرا در مرزهای ما قرار دارد.

س: ایران به حرکت مقاومت اسلامی افغانستان چگونه کمک می رساند؟

ج: نخست، وجود انقلاب ما در حد خود برای ملت افغانستان پشتوانة بزرگی به شمار می رود. این ملت می بیند که ما علی رغم همة سختی ها، پیروز شدیم و این خود، امید افغان ها را به پیروزی تقویت می کند. علاوه بر این، بسیاری از پناهندگان افغانی به ایران و پاکستان می آیند و ما در حد امکان به آنان کمک مادی می کنیم.

س: آیا به مقاومت افغانستان کمک تسلیحاتی و نظامی هم می کنید؟

ج: آنان از ما اسلحه نخواسته اند و ترجیح می دهند کمک های پزشکی و مادی و نظیر آنها دریافت دارند و هر وقت اسلحه بخواهند فوراً به درخواست آنان پاسخ خواهیم گفت.

س: اگر مجلس شورای ملی ایران سیاستی در جهت مخالف سیاست شما برگزید، شما چه خواهید کرد؟

ج: برای مقابله با وضع [کنونی] در ایران و حل مشکلات اقتصادی، یا بهتر بگویم فلج اقتصادی، و دشواری های سیاسی که در سر راه زندگی عادی ما قرار دارد، طرح هایی کلی پیش بینی شده است که ترکیب سیاسی مجلس منتخب آینده، نمی تواند تغییری در آنها بدهد، ما باید اقتصادمان را به حرکت در آوریم و بر بیکاری فائق آییم، و برای رسیدن به این منظور، راه های بسیاری وجود ندارد؛ چون بیماری به قدری شدید است که احتیاج به عمل جراحی دارد. در برابر چنین وضع دشواری، مجلس منتخب دو راه دارد: یا این که اوضاع را درک کرده و مأموریت دولت را آسان کند، یا این که اوضاع را احتمالاً به علت کشمکش میان قدرت های داخلی آن، درک نمی کند؛ در این صورت به طور مستقیم به ملت روی می آوریم تا خود، تصمیم بگیرد. ولی معتقدم اگر امور بر وفق مراد جریان یابد، این مجلس موانعی را به وجود نخواهد آورد. دشواری ما در حال حاضر این است که مراکز تصمیم گیری بسیاری را که در این جا و آن جا وجود دارند، از بین ببریم؛ چون تنها با از بین بردن این مراکز تصمیم گیری است که دستگاه دولتی می تواند شروع به کار کند. انتخابات مجلس شورای ملی به محو این مراکز تصمیم گیری کمک کرده و راه را برای تمرکز وظایف و مسئولیت ها و رشته های کار باز می کند.

س: درباره مسئلة گروگان ها چه؟ و اگر مجلس شورای ملی موانعی را در برابر حل این مسئله به وجود آورد، چه خواهد شد؟

ج: معتقدم که مسئلة گروگان ها یک نقطة اساسی و یا حتی یک نقطة نیرومندی برای ما به شمار نمی رود؛ بلکه نقطة ضعفی در نقاط استراتژی سیاست ما است. چرا نقطه ضعف است؟ ما همین الآن دربارة