است: «آیا وضع متشنج ایران و عراق به مرحلة انفجارآمیزی خواهد رسید و میان دو کشور جنگ روی خواهد داد؟ و سیاست خودداری تا چه حد پایدار خواهد ماند؟ آیا جنگ به این دو کشور منحصر خواهد ماند یا این که کشورهای دیگر را دربرخواهد گرفت؟ این سؤال ها امروزه در بین ناظران سیاسی کشورهای خلیج که مراقب تیرگی روابط تهران و بغداد هستند، مطرح است؛ زیرا گزارش های سیاسی که به دست مسئولان آن منطقه رسیده نشان می دهد که روابط میان دو کشور به حدی تیره شده است که در هرلحظه، قابل انفجار می باشد؛ زیرا زمینة انفجار و عوامل آن فراهم است.»

در این گزارش، جهت گیری "عربی" و "عراقی" به این نحو پیگیری شده است: «چنین به نظر می رسد که رهبران کشورهای عربی خاصه کشورهای منطقة خلیج، عراق را در این اختلافات که ظاهراً منشأ آن آیت الله امام خمینی است، مورد تأیید و حمایت خود قرار داده اند. طبق اطلاعات دقیقی که خبرنگار المستقبل در عراق به دست آورده، آن کشور احتمال وقوع هر اتفاقی را در نظر گرفته و قسمتی از ارتش خود را به حال آماده باش شدیدی درآورده است. ... گزارش های رسیده حاکی است عراق براساس دفاع از خویش، خود را ناگزیر خواهد دید که در سطح کشورهای عربی و بین المللی تصمیماتی جدی اتخاذ کند تا بتواند از طریق آن، نظر خود را نسبت به اختلافاتی که با ایران دارد بیان کند و مسائلی را که تاکنون مهم و نامعلوم باقی مانده است روشن سازد.»

المستقبل در ادامه، موضوع میانجی گری را نیز با یک جهت گیری ضد ایرانی همراه می کند و می نویسد: «گزارش هایی که از تهران و بغداد رسیده نشان می دهد که افراد خاصی تلاش می کنند تا برای این مسئله راه حلی یافته و از تبدیل شدن این اختلافات به یک جنگ واقعی جلوگیری نمایند؛ ولی این افراد چه کسانی خواهند بود، و آیا این افراد نفوذ مؤثری بر هر دو طرف دارند؟ منابع مطلع در خلیج، احتمال موفقیت این گونه میانجی گری را به خصوص اگر از سوی یک کشور عربی باشد، غیرممکن دانسته اند؛ زیرا روابط کشورهای عربی با ایران آنچنان خوب نیست و اگر هم متزلزل نباشد، محتاطانه است. ... یک سیاست مدار عرب به خبرنگار مجلة المستقبل گفت اگر یک کشور عربی هم حاضر شود میانجی گری بین دو کشور را به عهده بگیرد، معلوم نیست با چه کسی و کدام مقامی در ایران مذاکره خواهد کرد؛ با امام خمینی یا رئیس جمهور ابوالحسن بنی صدر یا با شورای انقلاب. این سیاست مدار افزود: پیش از این که گام نخست را به سوی حل این مسئله برداریم، باید روشن شود که چه کسی در حال حاضر به ایران حکومت می کند و با کدام طرف باید معامله کرد. ... پس از مطرح شدن سیلی از این گونه پرسش ها که در حقیقت پاسخی بر آنها وجود ندارد، پرسش های مشابهی راجع به میانجی گری فلسطینی ها که یاسر عرفات مسئولیت آن را به عهده گرفته، پیش می آید. ... این مأموریت [میانجی گری] بی نهایت سخت و پیچیده است و هیچ کس نمی تواند آیندة آن را پیش بینی کند. بعضی از افراد مدعی هستند که سخت گیری تهران نسبت به حل و فصل اختلافات خود با کشورهای همسایه، برطبق میل باطنی نبوده، بلکه در ایران کسانی هستند که نمی خواهند در این کشور آرامش برقرار شود.»[١]

ضمیمه سوم روزشمار ٢١/١/١٣٥٩: گزارش آسوشیتدپرس از تأثیر پیروزی انقلاب اسلامی در جهان

امروز آسوشیتدپرس از بیروت گزارشی منتشر کرد که در آن به تأثیر پیروزی انقلاب اسلامی در جهان اسلام پرداخته است. این خبرگزاری امریکایی در این گزارش، با رویکرد خاص خود، آثار موفقیت امام خمینی در سرنگون کردن رژیم شاه و تأسیس نظام جمهوری اسلامی ایران، در جهان اسلام را مورد بحث قرار داده است. در این گزارش، اندیشه و مشی امام خمینی نوعی سنت گرایی تعبیر شده است که دیگر سنت گراهای عالم را به تحرک و پویایی ترغیب کرده است. در این گزارش، علی رغم سمت و سوی مورد نظر نویسنده، تأثیر انقلاب اسلامی بر تحرک و پویایی مسلمانان جهان بر ضد رژیم های وابسته شان، آشکارا قابل مشاهده است. در واقع، نویسندة گزارش به بررسی جایگاه اسلام سیاسی در مقطع کنونی پرداخته است و از منظری که تقریباً برای غربی ها جنبة عام دارد، خود به خود نوعی برش به آن زده است. متن کامل گزارش آسوشیتدپرس به این شرح است:

[١] اداره کل مطبوعات خارجی وزارت ارشاد ملی، نشریه "بررسی روزانه مطبوعات جهان"، ٧/٢/١٣٥٩، ص٦، مجله المستقبل چاپ پاریس، ١٠ آوریل ١٩٨٠(٢١/١/١٣٥٩).