در همین روز کمیته مرکزی حزب توده ایران اعلام کرد: «امپریالیسم غدّار امریکا با قطع رابطه سیاسی با ایران و با اعلام محاصره اقتصادی کشور ما نقاب ریا از چهرة کریه و ضد بشری خود برداشت. این جنایتکار جهانخوار بار دیگر نشان داد که دشمن اصلی انقلاب ما، خلق ما و کشور ما است. انقلاب در خطر است... باید تمامی مشاجرات و تمام وجوه اختلاف مسلکی، عقیدتی و سیاسی موجود بین گروه ها سازمان ها و احزاب کنار گذاشته شود و همه مردم ایران همه نیروهای انقلابی ایران در جبهه متحد نبرد با دشمن مشترک (امریکای جنایتکار) زیر رهبری قاطع و آشتی ناپذیر امام خمینی رهبر انقلاب ایران بسیج شوند، این ضرورت مبرم روز است.»

در همین روز حزب رنجبران ایران[١] اعلام کرد: «خط جمهوری اسلامی ایران به رهبری امام خمینی همیشه علیه ابرقدرت های شرق و غرب بوده و باید همچنان تا قطع وابستگی از آنها ادامه یابد.»

در حالی که تنوع شخصیت ها و گروه های مذکور در ایدئولوژی و خط مشی قابل ملاحظه است، اشتراک آنان در محور مبارزه با امریکا، گویای اجماعی نیرومند است. علاوه بر این، واکنش های توده های مردم از قبیل اجتماع در خیابان ها، ابراز شادی، روشن کردن چراغ و بوق زدن نیز علامتی از وحدت توده ها، مسئولان، شخصیت ها و جریان های سیاسی در این قضیه است.

در همین حال، ایران راه را بر اقدامات مسالمت آمیز امّا غیرتسلیم طلبانه نبسته است. این موضوع از طریق رسانه های امریکا نیز اعلام شد. وزیر خارجه ایران از طریق تلویزیون ای.بی.سی امریکا (در ٢٠/١/١٣٥٩) اعلام کرد که تصمیمات جدید کارتر، ملت ایران، امام خمینی و دانشجویان مبارز را تحت تأثیر قرار نداده است. وی افزود این مسئله راه حلی غیر از مذاکره ندارد و هیچ گونه تهدید یا اعمال مجازات نمی تواند این مشکل را حل کند. قطب زاده تأکید کرد مذاکراتی که به صورتی مؤثر قبلاً در جریان بود باید مجدداً از سر گرفته شود و وی شخصاً در جست وجوی راه حلی صلح آمیز خواهد بود. وقتی از وی سؤال شد امریکا در حال حاضر باید چه کاری انجام دهد؟ در پاسخ گفت: امریکا باید بررسی جنایاتی را که شاه سابق مرتکب شده است، آغاز کند. قطب زاده در اظهارنظر دیگری گفت: این اقدام امریکا نشانة این است که مقامات این کشور سخت عصبانی شده اند. تاکنون هرگز سابقه نداشته است امریکا رابطة سیاسی خود را با کشوری قطع کند و این نخستین بار است

[١] حزب رنجبران ایران، چندی پس از پیروزی انقلاب، از ائتلاف و ترکیب تعدادی از گروه های مائوئیستی از جمله "سازمان انقلابی" - که قبل از انقلاب از حزب توده منشعب شده بود - و جمعیت عدالت تشکیل شد. این حزب مائوئیستی دشمن شوروی و به تبع آن دشمن حزب توده بود. این حزب نظیر حزب توده در برخورد با نظام مشی مسالمت آمیز داشت امّا برخلاف حزب توده، در جناح بندی حاکمیت وقت (بنی صدر- خط امام) از خط و جریان بنی صدر طرفداری می کرد.