نشریه پیام انقلاب در نخستین شمارة منتشر شده بعد از این حادثه (٢٤/١/١٣٥٩)، اطلاعیة مشترک پدر دو مقتول در حادثه درود را - که در کیهان نام برده شده اند - درج کرد. متن این اطلاعیه که با عنوان "اطلاعیة خانواده های شهدا در درود" به چاپ رسید، به این شرح است:

«بسمه تعالی - انّا لله و انّا الیه راجعون

یک بار دیگر ضدانقلاب و گروه های شناخته شده که همة ملت، آنها را می شناسند و چهرة کریه آنها برای همگان روشن شده است و هر روز در پی توطئه و ایجاد درگیری در این مملکت می باشند، هر کجا زمینه ای موجود باشد، ایجاد بلوا نموده و با شگرد شوم خود، چند نفر از بی گناهان این مملکت را به خاک و خون می کشند و ندا سر می دهند، خون آن را به گردن سایرین و برادران پاسدار می اندازند. ما اولیای شهدای درود، با کمال شجاعت و صراحت اعلام می داریم که شهدای ما را کسی جز افراد از خدا بی خبر نکشته و تمام شایعات در مورد سپاه پاسداران را تکذیب می نماییم و از دادگاه انقلاب می خواهیم که هرچه سریع تر قاتلین شهدای ما را به مجازات برساند.

امضا: مرادالله، پدر شهید غلامرضا پیازکی

امضا: سیدجواد ملکی، پدر شهید مقتول کارگر کارخانة سیمان درود.»[١]

دربارة ادامه حادثه، روزنامة کیهان در شمارة ١٩/١/١٣٥٩ خود نوشت: «در حوادث درود که به روز یکشنبه نیز کشیده شد، چندین نقطة شهر به آتش کشیده شد.» در این گزارش همچنین آمده است: ٧٠ نفر را پاسداران اعزامی بازداشت کردند و به بروجرد منتقل نمودند. طبق گفتة پاسداران، سه قبضه اسلحه و یک بطری حاوی مواد آتش زا، از دستگیرشدگان به دست آمده است. به دنبال حوادث خونین درود، شهر تعطیل شد و گروه هایی از اهالی شهر دست به راهپیمایی برضد پاسداران اعزامی زدند.

نهایتاً سرانجام ماجرا، به نقل از خبرنگار کیهان در درود، به این نحو ذکر شده است: «در روزهای گذشته آرامش نسبی به این شهر بازگشته است.»[٢]

حادثة درود، در نشریات گروه های مخالف نظام بازتاب وسیعی داشت و هر سازمان کوشید طبق جهت گیری و مواضع خاص خویش، گزارشی از آن ارائه دهد. مجاهد، ارگان سازمان مجاهدین خلق، در شمارة مورخ ٢٠/١/١٣٥٩ خود نوشت:

«روز ١٤ فروردین، تعداد ١٣٠ نفر از پاسداران خرم آبادی، وارد درود می شوند و تعدادی از بیکاران این شهر را که جلوی شهرداری درود اجتماع کرده بودند، دستگیر می کنند. روز شنبه، تعدادی از بیکاران مجدداً در جلوی شهرداری جمع می شوند. پاسداران که قصد پراکندن را دارند، اقدام به تیراندازی هوایی می نمایند. متقابلاً بیکاران به سوی پاسداران سنگ پرتاب می کنند. درگیری شدیدتر می شود و براثر تیراندازی، تعدادی کشته و زخمی می شوند. این درگیری کم کم از حول مسئلة بیکاران خارج شده و به علت برخی مسائل قبلی، به سطح شهر کشیده می شود که تا ساعت ٣ بعدازظهر ادامه داشته است. گفته می شود آمدن پاسداران خرم آبادی به درود، به خاطر خلع سلاح پاسداران درودی بوده است. پاسداران درود از مدت ها قبل، به علت موضع مردمی شان، از جمله تقسیم زمین بین روستاییان مستضعف و حمایت از آنها، مورد تهاجم انواع دسیسه ها از جانب فئودال ها و ایادی وابسته به آنها بوده اند. تعداد کشته شدگان سه نفر گزارش شده است.»[٣]

سازمان چریک های فدایی خلق نیز در نشریة کار، مورخ ٢٧/١/١٣٥٩، تحت عنوان "پاسداران غیربومی، درود را هم به خون کشیدند" نوشت:

«در شهر درود، پاسداران اعزامی در دفاع از زمین داران بزرگ و سرمایه داران، به روی دهقانان و کارگران و جوانان بیکار شهر آتش گشودند. آنها پاسداران بومی را که از مردم دفاع می کردند، خلع سلاح و وادار به استعفا کردند. پاسداران اعزامی که از تهران حمایت می شدند، وحشیانه مردم را به رگبار

[١] مأخذ ٤٩، ص ٣٩.

[٢] مأخذ ٧٨.

[٣] نشریه "مجاهد"، شماره ٣٦، ٢٠/١/١٣٥٩، ص٤.