روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٦١٣ - روزشمار جنگ دوشنبه ١٨ فروردین ١٣٥٩٢١ جمادی الاولی ١٤٠٠ ٧ آوریل ١٩٨٠

س: «با توجه به تجاوز شوروی به افغانستان و ادامة مناقشة فلسطینی ها با اسرائیل، شما چه نوع کمکی به چریک های افغانستان یا سازمان آزادی بخش فلسطین خواهید کرد؟»

ج: «هرقدر بخواهند، از آنها حمایت سیاسی خواهیم کرد. آنها از ما درخواست کمک نظامی یا مادی نکرده اند.»

س: «آیا امکان دارد ایران سربازان خود را برای نبرد در کنار چریک های افغانستان یا فلسطین اعزام دارد؟»

ج: «چنین کاری برای ما و برای آنان بی معنی و عبث خواهد بود. ما باید به آنها یاری دهیم که به خاطر استقلال و حق حیات خود مبارزه کنند؛ ولی شرکت در جنگ همه جانبه برای ما صحیح نخواهد بود.»

س: «دربارة تقاضای خودمختاری از جانب اقلیت های قومی و سایر اقلیت ها، چه می گویید؟»

ج: «مردم ما در مناطق مختلف کشور طعم تبعیض و نابرابری را چشیده اند. رژیم گذشته به اقلیت کُرد، بلوچ، لر و پارسی، ترکمن و ترک، به نوعی اِعمال قدرت کرده بود. در جامعة ایران از وحدت و هماهنگی نشانی دیده نمی شد و چنانچه شورش هایی علیه حکومت انقلابی اسلامی می بینید، میراث گذشته است. ما نمی خواهیم چنین میراثی وجود داشته باشد و ایران تجزیه گردد. ما می خواهیم نقطة پایان بر تبعیض گذاریم. اخیراً نامه ای از حزب دمکرات کردستان داشتم که ضمن آن، طرحی برای خودمختاری ارائه داده بودند. در این طرح نکات جالبی وجود داشت و من با این که مردم آن سامان، در قلمرو اقتصادی و فرهنگی، خودمختاری داشته باشند، مخالفتی ندارم؛ ولی آنها می خواهند پلیس و ژاندارمری را نیز تحت نظارت خود داشته باشند. آیا در تمامی دنیا چنین خودمختاری سراغ دارید؟ اگر اکراد خواستار خودمختاری در داخل مملکت هستند، باید این خودمختاری در قالب ایدئولوژی جمهوری اسلامی باشد. آنها باید مسلمان باشند. ما چگونه می توانیم در چارچوب جامعة اسلامی به گروهی خودمختاری دهیم که خود را مکلف به رعایت قوانین اسلام نمی دانند؟ آنها حکومتی می خواهند که در آن، نیروهای مسلح ظاهراً در کنترل دولت مرکزی و در عمل در کنترل خود آنها باشد. آنها می خواهند افراد پلیس و ژاندارمری از مردم خود آنها باشد؛ ولی در عین حال بودجة آنها را دولت مرکزی تأمین کند. اگر آنها می خواهند خود، ادارة تمام امور را در دست داشته باشند، در این صورت چه لزومی دارد بودجة آن را ما بدهیم. این خواست، چیزی سوای خودمختاری است. چرا آنها سعی دارند به زور اسلحه به خواست های خود برسند؟ اگر آنها می خواهند دست به اسلحه برند، ما هم معامله به مثل خواهیم کرد. تصور می کنید پس از انقلاب، ما از این تهدیدها باکی داریم؟ من به نام ملت اعلام می دارم حاضر نیستم یک وجب از خاک ایران را از پیکر وطن جدا ببینم.»

س: «قریب ١٧ سال قبل گفته بودید اولین رئیس جمهوری ایران خواهم بود. آیا حال که به این مقام دست یافته اید راضی هستید؟»