مجاهدین خلق تدابیری اندیشیده است. نخست آن که به جای پرداختن به علّت ضرورت داشتن سلاح، اعلام کند مراکز رسمی سازمان، غیرمسلح هستند. تدبیر دیگر این که با تداوم روند نزدیک شدن به بنی صدر - که از مدتی قبل آغاز شده است - از وی در مقام فرمانده کل نیروهای مسلح، نوعی مجوز تداوم مسلح بودن سازمان، اخذ شود تا هم مسئلة تلقی پذیرش نظام جدید از جانب سازمان، در افکار عمومی ایجاد شود و هم قدرت نظامی سازمان برای روز موعود، حفظ گردد.

نامة امروز سازمان به بنی صدر، نمونه ای از حرکت در همین چارچوب است. در این نامه، بر پذیرش مرگ پرافتخار و نیز بر وجود نوعی حق شرعی و قانونی در دفاع از سازمان در مقابل مفسده جویان و آتش افروزان، تأکید شده است. همچنین در یک تهدید تلویحی، پرهیز از خشونت متقابل، فقط تا اطلاع ثانوی مصلحت دانسته شده است. در این نامه، سازمان مجاهدین خلق از بنی صدر در مقام رئیس جمهوری و فرمانده کل قوا دعوت می کند که بدون طی تشریفات و مراحل قانونی، نمایندة خود را برای بازدید و نظارت بر مراکز مجاهدین اعزام کند تا مشخص گردد که این مراکز، غیر مسلح هستند. سازمان این را نوعی پیشگیری می خواند؛ پیشگیری از خون ریزی هایی که به دروغ، مجاهدین را بانی آن معرفی خواهند کرد.

این نامه که خبر آن در روزنامه های مختلف و با عنوان "نامة مجاهدین خلق ایران به رئیس جمهوری، بنی صدر"، در روزنامة مجاهد درج شد، به این شکل آغاز می شود: «به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران.

آقای دکتر بنی صدر، ریاست جمهور و ریاست شورای انقلاب! به قرار اطلاعات موثقی که دریافت داشته ایم، توطئه های سازمان یافتة وسیعی، در سراسر کشور علیه مجاهدین خلق ایران در جریان است که یک به یک به منصة ظهور می رسد. شرایط فوق العاده حساس سیاسی کشور در این ایام، چه در رابطه با تحولات بین المللی و آمدن شاه خائن به مصر و چه در رابطه با انتخابات مجلس شورای ملی در داخل کشور - که هم اکنون فاصلة میان مرحلة اول و دوم آن را طی می کنیم - ایجاب می کند که ضمن جلب توجه شما به موارد