مردم عراق و سایر ملت های عرب را نادیده بگیرد. سیاستی که عراق در قبال نهضت فلسطین و سازمان آزادی بخش و جبهة مقاومت عربی پیش گرفت، مؤید این حقیقت است. در حوادث سپتامبر سیاه که فلسطینی ها زیر ضربات مرگبار حکومت فاشیستی اردن قرار داشتند، عراق جز شعار دادن کاری انجام نداد و عملاً از حمایت فلسطینی ها سر باز زد. بعثی ها در حقیقت یک باند قدرت طلبی هستند که با اتکا به اقشار خرده بورژوازی مرفه جامعه و برخورداری از حمایت کمپانی های نفتی، رقبای خود را با شیوه های سرکوب و استبداد از میدان خارج می سازند. آنان از قومیت عربی (ناسیونالیسم عرب) برای تثبیت حاکمیت خود سود می جویند؛ چنان که شاه هم از ملیت ایرانی برای ایجاد اختلاف و خصومت بین مردم ایران و ملل عرب استفاده می کرد. دولت بعثی عراق را نمی توان دست نشانده امپریالیسم دانست؛ لیکن سیاست حاکم بر رهبری حزب، آن را عملاً در جهت مصالح امریکا و غرب به کار برده است. هیچ کس تردید ندارد که تحریکات عراق برضد ایران، مستقیماً به سود امپریالیسم امریکا و صهیونیسم است. ما معتقدیم که عراق اگر در شعارهای ضدامپریالیستی خود صداقت دارد، باید از هرگونه تحریک و دامن زدن به اختلاف و کشمکش با انقلاب ایران پرهیز کند و برای تشکیل جبهه ای متحد از ملل مسلمان و ممالک مترقی منطقه در برابر امپریالیسم، فعالانه شرکت جوید. طبیعی است که ضرورت مبارزه با توطئه های امپریالیستی ایجاب می کند که دولت های ضداستعمار و ملل مبارز منطقه، مواظب باشند که در دام توطئه های امپریالیسم نیفتند و به کشمکش و جنگ بین خود مشغول نشوند؛ زیرا این وضع جز به سود امریکا، اسرائیل و کمپانی های نفتی تمام نمی شود.[١]

به جز کیهان، امروز در منابع دیگر نیز اعلام مواضع گروه ها درج شده است. در شمارة امروز نامة مردم، حزب توده در همین زمینه، متناسب با چارچوب و مشی خویش چنین نظر می دهد: گروهی که اکنون بر رأس قدرت است، در پی کودتای سال گذشته روی کار آمد؛ کودتایی که با برکناری البکر و با اعدام ٢٥ نفر از اعضای رهبری بعث و صدها نفر از مسئولان آن انجام گرفت. این گروه از همان آغاز در راه دشمنی با مجموعة جنبش ضدامپریالیستی خلق های عرب و منطقه، از جمله ایران، گام گذاشت. رژیم بعثی عراق در داخل کشور تمام آزادی ها و حقوق دمکراتیک خلق را با شقاوت لگدمال کرد و خودمختاری منطقة کردنشین عراق را که سابقاً گرچه به طور ناقص، ولی در هر حال پذیرفته بود، نقض نمود و بر خلق کُرد عراق به تهاجم نظامی پلیسی دست زد. این رژیم بر حزب پرافتخار کمونیست عراق حمله ور شد و کمونیست ها را گروه گروه به میدان های اعدام یا به شکنجه گاه های سازمان "امن" (ساواک عراق) و به سیاه چال های مخوف کشاند. رژیم عراق دیگر میهن دوستان عراقی را نیز از هر قشر اجتماعی و قطع نظر از عقاید مسلکی و سیاسی و مذهبی آنها، فقط به "جرم" میهن دوستی و عدالت خواهی و آزادی طلبی، در معرض پیگرد و آزار و شکنجه قرار می دهد و

[١] مأخذ ٣، ص١١.