هیچ گاه معلوم نشد که اگر عملیات در طبس متوقف نمی شد و به تهران می کشید، دامنه و حوزه شمول آن تا کجا و چه افرادی تسرّی می یافت، امّا در هر حال این یک عملیات کماندویی نجات بود نه یک حمله نظامی تمام عیار.

توضیح بیش تر اینکه از همان زمان آغاز ماجرای "لانه جاسوسی" موضوع حملة نظامی برای نجات گروگان های سفارت امریکا در تهران، در دستور کار مقامات امریکایی قرار داشته، امّا با توجه به عوامل مختلف گاهی جدی تر و گاهی فرعی تر می شده است. می توان گفت به طور کلی از زمان "اشغال لانه" تا زمانی که ارتش شوروی افغانستان را اشغال کرد، نظریة اجرای عملیات نظامی بر ضد ایران، روز به روز قوّت بیش تری می یافته و احتمال آن زیادتر می شده است؛ حتی اگر این حمله به کشته شدن گروگان ها منجر می شد. امّا با اشغال افغانستان، امریکایی ها ملاحظات مربوط به این اقدام شوروی را ارزیابی کردند و درباره هرگونه تحرک نظامی در ایران محتاط تر شدند.

ملاحظات دیگری هم که در اقدام نظامی بر ضد ایران تردید ایجاد می کرد چنین بود: اقدام نظامی جان گروگان ها را به خطر خواهد انداخت که البته این موضوع در برابر اهمیت اعتبار و بی اعتباری امریکا قابل چشم پوشی تلقی می شد. علاوه بر این، این احتمال هم داده می شد که این اقدام منافع امریکا در منطقه خلیج فارس را هم به خطر جدی بیندازد و نیز اینکه ایران را به سمت بلوک شرق سوق دهد. همچنین استدلال هایی از این قبیل وجود داشت: «به فرض این که ایران برای مقابله با ما به شوروی متوسل نشود، آیت الله خمینی این قدرت را دارد که با تهییج پیرامون خود و بهره گیری از حس شهادت طلبی شیعیان، جنگ مقدسی علیه ما راه بیندازد و چه بسا که از عملیات نظامی امریکا برای متحد ساختن جهان اسلام علیه غرب استقبال نماید.»

به هر ترتیب، تحرک جدیدی که در روز دوم فروردین شروع شد، حدود سه هفته در سطحی به کلی سرّی ادامه یافت و نهایتاً در ٢٢ فروردین به تصمیم گیری نهایی دربارة طرح منجر شد.

روز ٢٢ فروردین مقارن با برگزاری یک راهپیمایی وسیع و سراسری که در سرزنش و محکومیت امریکا و دولت عراق، در ایران انجام گرفت، طرح نجات گروگان ها به تصویب شورای امنیت ملّی امریکا رسید. همه حاضران به طرح رأی موافق دادند به جز کریستوفر معاون وزارت خارجه که به جای ونس در جلسه شرکت کرده بود.

تا آخر فروردین کارتر چندین بار در مصاحبه های مطبوعاتی ضمن پرداختن به ضرورت پیوستن اروپا به قطع رابطه و تحریم ایران، تهدید کرد که امریکا در صورت ضرورت به اقدام نظامی نیز متوسل خواهد شد. از سویی دیگر برخی شخصیت ها و مطبوعات نیز اقدام نظامی آتی امریکا را مطرح می کردند، امّا هم کارتر و هم دیگران، در سخنان خود نوعی فریب و