و مکریان متمرکز کرده و به نام دفتر شیخ عزالدین حسینی تبلیغ می کند - همگی در مناطق باباخانی، جوانرود، تاوگوز، کلاشی، ایناخی، امامی، طایشی و قلخانی فعالیت دارند.

فعالیت این عده، به وسیلة شخصی به نام فتاح کریم از نزدیکان سردار جاف و از ایل کلارکه - که اکنون از مستشاران عالی رتبة سازمان امنیت عراق است - کنترل می شود. این افراد برای خود دار و دسته و تعدادی مزدور دارند و در حوزة فعالیت خود، مردم را به ترک خانه و کاشانه و پناهنده شدن به عراق تشویق می کنند و سرپرستان خانواده ها را به عنوان مزدور با حقوق های گزاف به استخدام خود در می آورند. آنها در تبلیغات خود به مردم می گویند یا باید طرفدار خمینی باشید یا طرفدار آنها؛ که در صورت اول، آزار و شکنجه خواهند دید و در صورت دوم، باید خانوادة خود را به عراق ببرند و اسلحه تحویل بگیرند.

اکثر این گروه ها در میان مردم ناآگاه مناطق مذکور، زیر نام دفتر شیخ عزالدین و کومه له تبلیغ و فعالیت می کنند. یکی از گروه های ضدانقلابی، وابسته به محمود نظری است. این شخص از عوامل سابق ساواک در منطقه بوده که به استخدام عده ای مزدور زیر نام دلاور، در زمان شاه خائن به رژیم پهلوی خدمت می کرد و امروز همة امکانات خود را در خدمت رژیم بعثی عراق و نیروهای خرابکار قرار داده است و با ایجاد پایگاه و مقر در چند منطقه و به خصوص در روستاهای باویسی، قلعه واری و بازگیر، در سه کیلومتری سرپل ذهاب، به توطئه چینی و دسیسه علیه خلق کُرد و انقلاب ایران مشغول است. این سه پایگاه به وسیلة سه نفر از نماینده های این شخص به اسامی خداقنبر، رستم و جمشید ویسی اداره می شود. لازم به تذکر است که جمشید ویسی دارای کارت شناسایی از کمیته های پاسداران غرب کشور است و از آن در جهت پیشبرد مقاصد کثیف خود و اربابان جنایتکارش سوء استفاده می کند.

٣- اخیراً در بندیجان نزدیک حلبچه، کمیته ای تشکیل شده که اعضای آن عبارتند از: شیخ جلال حسینی، حامدبیگ، محمدبیگ، محمود نظری، عثمان علاچطون (نمایندة شیخ عثمان بیاره)، نادر احمد، یاراحمد ایناخی، علی یار، فتاح کریم بگ و چند نفر دیگر، که وظیفة آنان هماهنگ کردن فعالیت تمامی نیروهای ارتجاعی و ضد انقلابی وابسته به رژیم بعثی عراق و امپریالیسم امریکا در غرب ایران است.

طبق اخبار موثق، در تاریخ ٣/١٠/ ١٣٥٨، تمام این مزدوران در جلسه ای به منظور هماهنگ نمودن کارها در محل زه ره یان در چهارکلا و سرلک جمع شده اند. به وسیلة دولت عراق از آنها خواسته شده است که ضمن فعالیت ضد انقلابی و خرابکاری در کردستان ایران علیه جمهوری اسلامی ایران و امام خمینی، به نیروهای عراقی در سرکوب مبارزان حزب کمونیست، سوسیالیست ها و اتحادیة میهنی کمک کنند و با ایجاد دو پایگاه در خاک عراق و ایران فعالیت خود را گسترش دهند.»[١]

[١] روزنامه نامة مردم، ٩/١/١٣٥٩، ص١.